ขณะนี้อากาศที่นั่นเป็นอย่างไรบ้างเริ่มมืดครึ้มเพราะพายุเข้าแล้วหรือยัง?ส่วนที่นี่รู้สึกปลอดโปร่งขึ้นเยอะหลังจากฟ้าฝนเริ่มเป็นใจ

แย่แล้ว!!! ชาฮาราล เจ้าลูกชายตัวดีของข้ามันหนีไปดูหน้าคู่หมั้นที่เมืองเจ้าแล้ว ป่านนี้คิดว่ามันคงไปถึงเรียบร้อย ถ้าพบยังไงก็ช่วยส่งคนมาบอกด้วย แล้วเย็นนี้เจอกัน

ป.ล. รักษาตัวนะ

เป็นห่วงมาก

ฟาร์ซิต'


ฮ้า!! เขาร้องเสียงหลงขึ้นอีกคนหลังจากอ่านสารนั้นจบแม้ว่าตนจะได้ข่าวมาเยอะเกี่ยวกับองค์ชายหนุ่มสุดเฮี้ยวคนนี้ หากก็ไม่รู้สึกอะไรนัก แต่ต้องมาเจอด้วยตัวเองอย่างนี้ก็ไม่อยากคิดเหมือนกันว่าผลจะเป็นอย่างไร

. . . .

แสงแดดเริ่มสว่างขึ้นเรื่อยๆ ถึงกระนั้นเด็กหนุ่มก็ยังคงพลิกตัวกระสับกระส่ายอยู่สองสามรอบ แต่ก็ต้องสะดุ้งโหยง! ลุกนั่งตัวตรงแด่วเมื่อมโนสำนึกแล่นขึ้นมาบอกว่าไม่ใช่ห้องของตน

ผ้าม่าน โคมไฟ ประตู ทุกอย่างล้วนไม่คุ้นตาสักนิด ที่นี่ ที่ไหนกัน? ร่างสูงระหงส์สลึมสลือ งุนงงอยู่สักใหญ่ก็ถึงบางอ้อพลันขยับตัวก้าวเดินไปยังระเบียงหินอ่อนตรงหน้าสูดอากาศหายใจ

ดอกไม้หลากสีแข่งกันเบ่งบานท่ามกลางต้นไม้สูงใหญ่นานาพันธุ์ สระน้ำใสกลางอุทยานดูโดดเด่นลงตัวยากนักที่อุทยานหลวงของแคว้นทั่วๆ ไปจะงดงามได้ถึงขนาดนี้

ท่าทางเจ้าหมอนี่ดูจะมีฐานะไม่เบาทีเดียว ถึงมีห้องทำเลนี้แถมวิวก็สามารถมองได้โดยรอบอีกต่างหาก เชอะ! เด็กหนุ่มสถบดัง หมั่นไส้! สะบัดตัวเข้าไปข้างใน แผนที่อันเดิมถูกหยิบจากกระเป๋าเตรียมพร้อมจะเดินทางอีกครั้งหากแทนที่จะก้าวออกไปจิแกนเทียกลับหันตัวไปเตะเตียงดังป๊าบพร้อมกับตะโกนด่าทอก่อน

เจ็บตัวดีกว่าเจ็บใจโว้ย!! แต่แล้วเขาก็ต้องมานั่งร้องโอดโอยกุมขาตนเองด้วยความระบม

ผ่านไปได้สักครู่ ประตูบานใหญ่ในห้องนอนก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง ชายหนุ่มเจ้าของที่แท้จริงกวาดสายตามองไปทั่วอาณาบริเวณก็ไม่พบโจรลักหลับผู้สูงศักดิ์ สงสัยจะตื่นแล้ว

เอมันก็ใช่นี่หว่า? เสียงบ่นกระปอดกระแปดรอดจากริมฝีปากบางทุกระยะ ขณะที่มือก็กางแผนที่สำรวจทิศทางของพระราชวังแห่งนี้

ให้ตายสิ!! คนอย่างเราไม่เคยทำอะไรผิดพลาดขนาดนี้มาก่อนในชีวิตเลยจริงๆ แถมเข้าห้องใครไม่เข้าดันไปเข้าห้องไอ้บ้ากามนั่นได้ เอ๊! เดี๋ยวๆ เราก็จะมาปล้ำเค้าเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? เฮ้ยๆ ไม่ใช่นะ เราไม่ใช่คนแบบนั้นซักกะหน่อยแค่จะเข้าไปทำความสนิทสนมเฉยๆ

รูปวาดของหญิงสาวนางหนึ่งพลันถูกยกขึ้นมาจูบแผ่วเบาด้วยความรักอย่างสุดซึ้งจากหัวใจ รอก่อนนะจ๊ะ องค์หญิงของข้า ข้าต้องหาเจ้าให้เจอจงได้ จิแกนเทียทอดมองภาพนั้นด้วยแววตาอันอ่อนโยนทว่ากลับต้องชะงักกึกด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ จากข้างหู

รสนิยมไม่เลวนี่ สวยดี เจ้าของใบหน้าขาวสวยเอ่ยชมแต่แล้วก็นึกขึ้นมาได้ว่ายังไม่ได้แนะนำตัวกับเด็กหนุ่มเลย อ้อ ขอโทษที ข้าชื่อ ทาเทีย เป็นอุปราชของเมืองนี้ เขายิ้มให้อย่างสุภาพแต่ก็ไม่ทำให้จิแกนเทียลดสายตาหวาดระแวงลงไปได้สักนิด

แล้วไง

ก็ไม่แล้วไง แค่เดินผ่านมาเฉยๆ เห็นใครบางคนกำลังก้มๆ เงยๆ ทำอะไรอยู่เลยเข้ามาดู ท่าทางคนในรูปนั่นจะเป็นคนรักของเจ้าสินะ

แน่นอนก็นางคือคนรักของข้านี่ เอ๊ะ! แล้วทำไมท่านไม่รู้ล่ะ นางก็เป็นของหลานท่านไม่ใช่หรอ? อุปราชหนุ่มเหงื่อตกคิดหาข้อแก้ตัวพัลวัน

ตายล่ะ!! ข้าต้องรีบไปแล้วจำได้ว่ามีประชุม ว่าแล้วเขาก็เผ่นแน่บไปในบัดดล

อะไรของเขานะ..คนเมืองนี้แปลกจริงๆ บ้าเหมือนกันหมด คิดไปคิดมาก็พลันลุกขึ้นออกเดินอีกครั้งเมื่อนึกได้ว่าตนนั่งแช่นานเกินไปแล้ว

. . . .

ด้านหน้าทางเข้าโรงครัวประจำพระราชวังในวันนี้ดูจะคึกคักเป็นพิเศษเพราะมีงานเลี้ยงค่ำคืนนี้เพื่อต้อนรับแขกคนสำคัญจากคำสั่งขององค์สุลต่านของตน

ร่างๆ หนึ่งเดินถือตระกร้าผลไม้ทะเล่อทะล่าเข้ามาวางแหมะลงบนโต๊ะตัวใหญ่กลางห้องด้วยสีหน้าตื่น ทำเอาทุกคนรอบบริเวณหันมา

แก พวกแก ชั้นเห็นแล้ว! หญิงสาวกล่าวน้ำเสียงสั่นพร่า เหล่าสมาชิกชมรมคนช่างนินทาทั้งหลายก็รีบกรูกันมาห้อมล้อมทันที

ว่าไง แกเห็นอะไรมาล่ะยะพูดให้มันเคลียซิๆ

ก็คู่หมั้นตัวจริงขององค์ชายนาดีนคาซาน่ะสิ โอ้ยยย หล่อออ หล่อม๊ากก หล่อนทำท่าฝันหวานไปไกล

ห๊า แล้วแกไปเห็นได้ยังไง หญิงสาวคนหนึ่งตะโกนออกมาทำให้ทุกคนหันไปมองเป็นตาเดียวก่อนจะหันกลับไปยังสายด่วนคนเดิม

อื้มก็แบบว่าเมื่อกี้องค์ชายมาถามทางห้องของท่านนาดีนแต่ไม่รู้ข้าหูฝาดไปหรือป่าวหรือว่าเค้าพูดเร็วก็ไม่แน่ใจ ข้าได้ยินเป็นองค์หญิงอะไรสักอย่าง นึง แต่ช่างเหอะข้าเข้าใจก็แล้วกัน

แต่หากเจ้าตัวไม่รู้หรอกว่าที่พูดออกไปนั้นทำให้อีกคนนึงหัวปั่นขนาดไหนที่ต้องเดินกลับมาห้องเดิมอีกครั้ง


. . . .

นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องมองไปยังแผ่นฟ้าเบื้องบนกราดผ่านไปยังพระอาทิตย์กลมโต เย็นแล้ว เขาเริ่มท้อแท้เพราะหายังไงก็ไม่มีวี่แววว่าจะเจอองค์หญิงสุดที่รักของตนเลยแม้แต่น้อย

แผ่นหลังบางปะทะพิงเข้ากับผนังตึกก่อนจะไถลตัวลงนั่งกองกับพื้นก่อนประตูบานใหญ่ข้างตนจะเปิดออกแต่ก็ไม่อาจทำให้ร่างที่กำลังห่อเหี่ยวหัวใจนั้นสะดุ้งสะเทือนขึ้นมาได้

อ้าว นั่นจิแกนเทียไม่ใช่รึ? ชาฮาราลเอ่ยเรียก เด็กหนุ่มหันหน้าไปมองตามเสียงด้วยความสงสัย แล้วก็ลุกโพลงขึ้นเมื่อนึกได้ว่าบุคคลนั้นคือใคร

ท่านลุง! ร่างบางตะโกนลั่นก่อนจะถลาเข้ากอด ชายสูงอายุลูบหัวที่ปกคลุมด้วยผมสีดำแผ่วเบาพลันเหงื่อตก มาจริงๆ ด้วย

นี่เจ้าหายไปไหนมาทั้งวันเนี่ย รู้มั้ยว่าพ่อของเจ้าส่งสาส์นมาถึงตั้งแต่ตอนเช้าแล้วว่าเจ้ามาที่นี่แต่ไม่ยักจะเห็น ข้างี้เป็นห้วงเป็นห่วง~ จิแกนเทียเบ้ปากเล็กน้อย น่าเชื่อจังนะ

เอ้อ ช่างเถอะมาเรื่องคืนนี้ดีกว่า ข้าว่าจะจัดเลี้ยงฉลองการมาของเจ้าซะหน่อย ร่างโปร่งทำหน้างง อะไรนะ งานเลี้ยง!! งั้นองค์หญิงนาดีล่าก็ต้องมาสิ

ที่ไหน เมื่อไหร่ ท่านลุง!! เขาจับคอเสื้อร่างท้วมเขย่าเต็มที่ แม้จะเกลียดการเข้าสังคมอย่างไรแต่งานนี้ต้องไป!!

อ่าก็ที่ห้องจัดเลี้ยงน่ะสิ แต่เดี๋ยวเจ้าจะต้องไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนแล้วล่ะ ชายสูงอายุลูบๆ คลำๆ ต้นคอยกใหญ่ ก่อนจะหันไปตะโกนเรียกหานางกำนัลแถวนั้นให้ช่วยพาองค์ชายหนุ่มไปยังห้องพัก นี่ถ้าไม่รีบบอกสงสัยได้ตายไปข้างนึงแน่

. . . .

โคมไฟหรูกลางห้องส่องแสงสีส้ม ทำให้ทัศนียภาพในห้องดูนวลเนียนได้อย่างประหลาด ผิดกับบรรยากาศข้างนอกที่เริ่มมืดครึ้ม ผ้าม่านบางๆ สีโอรสที่กั้นระหว่างห้องอาบน้ำกับห้องนอนใหญ่พลิ้วไสวตามแรงลมเบาๆ

เด็กหนุ่มก้าวเข้าไปในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ ย่อกายลงนั่งแล้วแหงนหน้ามองฝูงนกกำลังที่บินกลับรังซึ่งสามารถเห็นได้จากกระจกใสด้านบน เปลือกตาบางปิดลงปล่อยให้หญิงสาวที่พาตนมาจัดการขัดถูร่างตนได้ตามสบาย

องค์ชายนี่ผิวดีจังนะคะ หญิงสาววัยป้ากล่าวชื่นชมดังฝ่าความเงียบขึ้นขณะมือก็กำลังลงสบู่สมุนไพรเป็นการใหญ่แม้ผิวพรรณขององค์ชายคนนี้จะไม่ขาวเหมือนผู้หญิงหากกลับเป็นสีอมแดดเรียบเสมอกันทั้งตัว

งั้นเหรอ จิแกนเทียขยับกายเล็กน้อย แต่ ดูสิ ไม่น่าจะมีขีดข่วนเล้ย นางเปรยขณะถูไล้ไปตามแนวหลัง

ทำไม?ข้าไม่ดีใจหรอกนะที่ถูกชมแบบนี้น่ะ เขาชายตามอง

ให้ตายเหอะทำไมใครๆ ก็ชอบทำยังกะข้าเป็นผู้หญิงกันนัก จามินก็อีกคน

ฟีนีเซีย ขมวดคิ้ว ใครหรือคะ จามิน?

แม่นมข้าน่ะสิ สงสัยจริงๆ เล้ยว่าแยกเพศไม่ออกหรือไง พอข้ามีแผลนิดแผลหน่อยก็กรี๊ดแทบสลบ พูดว่าจะตายแล้วมั่ง แย่แล้วมั่ง คู่หมั้นข้าต้องไม่ชอบแน่อะไรประมาณเนี่ย ร่างบางทำท่าทางประกอบการเล่าตลอดเวลา

ประสาทเนอะ ยังไงข้าก็ไม่ใช่จะแต่งมาเป็นสุลตาน่าของเมืองนี้ซักหน่อย องค์หญิงเขาคงไม่เรื่องมากขนาดนั้นหรอก หรือเจ้าว่าไง

อ่ะ..อะไรนะคะ อ๋อไม่หรอกค่ะ ไม่ นางภาวนาในใจ ฟังผิดน่า คงจะหูเฟื่อนไปเอง
อาหารมากมายหลายชนิดถูกวางบนโต๊ะไม้ใหญ่กลางห้องจัดเลี้ยงขนาดย่อมซึ่งในวันนี้แขกที่มาก็มีแต่เพียงเครือญาติและขุนนางชั้นสูงเท่านั้น

ร่างเพรียวในชุดสีน้ำเงินเข้มก้าวเดินเข้ามาในเวลาไม่เร็วหรือช้าเกินไป สายตาพยายามสอดส่องทะลุผ่านคนแล้วคนเล่า ดั่งแสงทอสอดส่องมายังร่างของหญิงสาวนางหนึ่ง

ใบหน้าหวานหันมาสบตาแล้วยิ้มให้เมื่อรู้ตัวว่ากำลังถูกมองอยู่ เด็กหนุ่มเตรียมก้าวไปหาทว่าเสียงเรียกชื่อตนก็ดังขึ้นซะก่อน

ใครวะ บังอาจขัดทางรักจริงๆ จิแกนเทียหันหน้ากลับไปจะเอาเรื่องอย่างรวดเร็ว แต่แล้วก็ต้องยิ้มเห่ยๆ ให้ในบัดดล ท่ะท่านพ่อมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

เมื่อกี้ ฟาร์ซิตเอ่ยน้ำเสียงเข้มตีหน้าดุใส่

แหม.ท่านพ่อก็ ร่างบางกระโดดเข้าควงแขนอ้อนออเซาะสุดชีวิต ซวยแล้วตู มาได้ไงฟ่ะเนี่ย

นัยน์ตาดำสนิททอดมองเด็กหนุ่มข้างตัว ดู๊..ดูมัน ทีงี้ล่ะ มาทำดีด้วยเชียวนะ

อ๊ะ! ทำไมวันนี้ท่านพ่อหล่อเป็นพิเศษเลยล่ะ เขาทำตาโตอย่างแสนทึ่งเพื่อเปลี่ยนเรื่องคุยเมื่อรู้แน่ชัดแล้วว่าลูกอ้อนเก่าๆ คงใช้ไม่ได้ผล

ชายสูงวัยลอบถอนหายใจ ให้ตายเหอะไงก็โกรธมันไม่ลงซักที

จิแกน..

ต๊ายยย. ช่างเป็นพ่อลูกที่รักกันจริงๆ เลยนะเนี่ย เสียงสูงแหลมปรี๊ดขององค์สุลตาน่าแห่งเนราพันตรีเอ่ยสวนขึ้น

ใบหน้าคมงามหันควับทันใด ใครวะ?อ๋อ คู่ปรับเก่านี่เอง ตายจริง ข้านึกว่าสุนัขที่ไหนมาเห่าแถวนี้ซะอีก ที่แท้ก็ท่านรีเรเซียแสนสวย แสน 'ผู้ดี' นี่เอง! ริมฝีปากบางจุดประกายยิ้มเล็กน้อยหลังกระแทกคารมจบ

ว่าไงนะเฮ้อออ มันก็ต้องอย่างงี้แหละเมื่อรู้ว่าคนที่พูดด้วยใช้ภาษาธรรมดากับเค้าไม่ได้ต้องใช้ภาษาแบบพวกห เว้นคำสุดท้ายไว้ให้คิดเองเป็นความกรุณา

อืม งั้นเหรอ ถ้าข้าเป็นงั้นจริงก็คงต้องสงสารลูกท่านหน่อยนะที่ต้องมาแต่งกับข้า เกิดมีลูกขึ้นมาก็คงไม่ใช่คนเป็นแน่ แต่เอ๊ะ!! คนที่มาขอข้าให้มาแต่งด้วยเนี่ยน่าสงสัยนะว่าอยากดองกับ..นะ เขาต่อปากต่อคำ เล่นกับใครไม่เล่น

กรี๊ดดด แก๊พูดยังงี้หมายความว่ายังไง ท่านพี่ดูมันสิคะ มันว่าข้านะ นางหันหน้าไปขอความเห็นใจจากคนข้างๆ
ชาฮาราลมองงงๆ ห๋า? เออ เอ้อ จิแก

แหมๆ ท่าน ป้า อย่าเพิ่งร้อนตัวก็ข้าไม่ได้หมายถึงท่านสักกะหน่อยแค่พูดลอยๆ เท่านั้นเองอย่าใส่ร้ายกันแบบนี้สิ เด็กหนุ่มกล่าวขัดทันควันเมื่อรู้ว่าชายสูงอายุตรงหน้ากำลังจะเอ่ยอะไรต่อ

ก็แล้วไป!! รีเรเซียสะบัดตัวจะกลับไปนั่งหากแต่ก็ต้องสะดุดกับคำพูดอะไรบางอย่างกับคู่ปรับ

เมื่อกี้เจ้าว่ายังไงนะ หล่อนพลิกกายหวนกลับมาอย่างเร็ว

หืม? อะไร? ข้ายังไม่ทันพูดเลยนะ แค่บ่นเฉยๆ เองว่าแถวนี้มียายแก่ๆ ปากเสียอยู่

นี่!! เจ้า..เจ้าจะมากไปแล้วนะ! น้ำเสียงเริ่มเจือปนด้วยอารมณ์ทว่าอีกคนกับแกล้งทำหูทวนลมเดินผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จิแกนเทีย! นางตัวสั่นเทาด้วยความโมโห ร่างโปร่งเพียงแค่หยุดแล้วแหงนมอง อะไรอีกล่ะ ข้ายังไม่ทันทำอะไรเลยนะ ท่านแม่ หรือจะให้ข้าเรียกแบบนี้ รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งอย่างเป็นต่อ

ว่าไงนะ!!!

เสียงทะเลาะวิวาทกันระหว่างรีเรเซียกับเด็กหนุ่มจอมซ่ายังคงดังออกมาเป็นระยะโดยที่ทั้งสองไม่ทันสังเกตเลยว่าแขกทุกคนรวมทั้งเจ้าเมืองทั้งสองต่างก็นั่งหน้าซีดกันเป็นแถวๆ

. แล้วไงอีกล่ะ นาดีนยืนกอดอกหัวเราะขำขันเบาๆ เมื่อได้ยินเหตุการณ์ที่ห้องจัดเลี้ยงจากปากหนึ่งในทหารของตน น่าเสียดายจริงๆ หากว่าวันนี้เขาไม่ติดธุระล่ะก็คงได้เห็นอะไรเด็ดๆ เป็นแน่ ไม่เบาทีเดียวไอ้หนุ่มคนนี้

. . . .

ห้องโถงกว้างที่มีแสงแดดส่องมาทั่วรอบบริเวณ ประดับประดาด้วยสิ่งของที่ล้วนสูงค่า พื้นห้องที่เต็มไปด้วยรูปวาดของเทพอันศักดิ์สิทธ์บอกถึงความมั่งคั่งของแคว้นนี้ได้เป็นอย่างดี

ร่างของคนทั้งสามอันประกอบด้วยสุลต่านฟาร์ซิต สุลตาน่ารีเรเซียและองค์ชายผู้ซึ่งเป็นที่หมายปองของบรรดาองค์หญิงทั้งหลายด้วยทั้งรูปร่าง สติปัญญาหรือแม้แต่หน้าตา องค์ชายนาดีนคาซา

นาดีนลูกเชื่อแม่นะไอ้เด็กนั่นน่ะมันไม่มีดีหรอกดูอย่างเมื่อคืนนี้สิ นางพยายามพูดอย่างใจเย็น

ทำไม? จิแกนเทียเค้าจะไปทำอะไร ถ้าเจ้าไม่เริ่มก่อน นาดีนเชื่อพ่อนะลูก พ่อเลือกคนไม่เคยพลาดอยู่แล้ว แต่เอ๊ะ! เว้นอยู่ครั้งแฮะ ชายหนุ่มมองคนที่ยืนตรงหน้าตน

ท่านพ่อหมายถึง?

ก็..แม่เจ้าไง กระซิบเบาๆ ให้รู้กันสองคนแต่ก็ไม่อาจจะหลุดพ้นหูนรกของผู้ที่เอ่ยถึงได้

ว่าไงนะ!! พูดงี้หมายความว่าไง คนที่เลือกผิดน่ะข้าต่างหากไม่ใช่ท่าน!! สงครามปากประจำพระราชวังเริ่มอุบัดขึ้นอีกครั้ง ร่างสูงเพียงยืนมองยิ้มๆ ไม่คิดจะห้าม ว่าแล้วก็หันตัวกลับออกไปปล่อยให้ทั้งคู่เถียงกันต่อ

บรรดานางข้าหลวงประจำราชวังต่างก้มหัวลงแสดงความเคารพกับชายหนุ่มขณะก้าวเดินไปตามทางที่ทอดไปสู่ห้องทำงานของเขา

เฮ้อ เสียงทอดหายใจดังขึ้นเล็ดลอดออกมาจากหลังเสาต้นใหญ่ ไหงมันถึงเป็นงี้ไปได้นะ เมื่อคืนนี้ก็อุตส่าห์เจอกันแล้วเชียว ...ถ้าไม่ติด ไม่ติดยายแก่แร้งทึ้งนั่นล่ะก็ มีจัดพิธีพรุ่งนี้แน่ จิแกนเทียบ่นอิบอุบเป็นหมีกินผึ้ง

ไง ทำอะไรอยู่ เสียงทุ้มเอ่ยทักขึ้นทำลายบรรยากาศแสนเซ็ง

เด็กหนุ่มแหงนหน้ามองคนที่ยืนค้ำหัวตนอยู่ เจ้า มีอะไรอีกล่ะ เมื่อวานก็เจอตัวไปซวยราย วันนี้ต้องเจออีกรายเหรอเนี่ย

เปล่าหรอกแค่เห็นใครบางคนกำลังคุยกับอากาศอยู่เท่านั้นเอง เขาขยับตัวลงมานั่งข้างๆ

รู้มั้ย แบบนี้แถวบ้านข้าเรียกว่ายุ่งไม่เข้าเรื่องนะ องค์ชายต่างเมืองเหล่ อย่าเข้ามาใกล้เชียวนะ

เหมือนจะรู้ใจ นาดีนเคลื่อนตัวมาเท้าแขนกับต้นเสาต้อนให้ร่างโปร่งไปอยู่ในวงแขนโดยปริยาย ตาดำเบิกกว้างทันที

ทำอะไรของเจ้าน่ะ รู้มั้ยว่าข้าเป็นใคร!! มือผอมผลักอกกว้างที่ห่างจากตนเพียงแค่ไม่กี่นิ้วออกอย่างทุลักทุเลแต่ก็หาได้ผลไม่

ใบหน้าคมโน้มเข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนแทบติดกับผิวหน้าเนียน ก่อนจะกระซิบข้างใบหูเล็ก ...รู้สิ องค์ชายจิแกนเทียแห่งแคว้นอาลซาร์คู่หมั้นของ

ถ้ารู้แล้ว ก็ปล่อยข้าซักทีสิ! เขาชิงพูดขณะที่กำลังจับฝ่ามือของอีกฝ่ายที่เริ่มไล้ไปตามเอวของตน ชายหนุ่มยิ้มบางๆ ที่มุมปากอีกครั้งก่อนจะขยับตัวกลับไปนั่งที่เดิม

ทิ้งให้จิแกนเทียหน้าซีดและยิ่งซีดขึ้นไปอีกเมื่อคนข้างๆ เอาแต่ทอดสายตามายังเขา มองอะไรวะ!! เขาเริ่มไม่สุภาพและระวังตัวมากขึ้นมันจะมาไม้ไหนอีก

นาดีนยกมือขึ้นกอดอกหลวมๆ อะไรกันองค์ชายแค่นี้ต้องว่ากันด้วย

เจ้าเป็นใครน่ะ.. ชื่ออะไร.. มาทำอะไรที่วังนี้.. เกี่ยวข้องอะไรกับท่านลุงหรือเป็นเชื้อพระวงค์ หรือ มือแกร่งยกขึ้นอุดปากก่อนที่คำถามจะเริ่มยาวเหยียดออกไปมากกว่านี้

ข้าไม่ได้เป็นอะไรทั้งแหละ กะอีแค่ลูกคนหนึ่งของนางใน ฮาเล็มท่านสุลต่านเท่านั้น ชายหนุ่มเริ่มเล่นละครเรื่องยาว

ตั้งแต่ข้ายังเป็นเด็กนั้นถูกกดขี่ข่มเหงสารพัดจากองค์สุลตาน่ารีเรเซียเพียงฐานะที่แตกต่าง อันต่ำต้อยด้วยการศึกษาก็เลยเป็นอย่างที่เห็นเนี่ย เขาตัดบทเสียดื้อๆ เพราะขี้เกียจต่อความ

ใบหน้าเนียนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ถามแค่นี้เล่นตอบซะเป็นชุดเชียว แหมม.. ชีวิตเจ้าช่างน้ำเน่าเสียจริงๆ เลยนะ แล้วชื่อล่ะ ชื่อ

ร่างสูงชะงักเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตะกุกตะกัก เอ่อคาซา

คาซา อื้มมชื่อดีนี่ อย่างน้อยพ่อเจ้าก็คงจะสนใจที่จะตั้งชื่อให้ล่ะนะ เอ้อ ข้าไปล่ะเสียเวลาตามหาองค์หญิงนาดีล่า พูดจบก็ลุกพรวดขึ้นปล่อยให้บุคคลข้างๆ มองตามด้วยสายตางงงัน นาดีล่าใครตั้งชื่อใหม่ให้อีกล่ะเนี่ย

. . . .

ประตูไม้บานใหญ่ห้องรับแขกถูกเปิดออกอย่างแรงตามด้วยร่างๆ หนึ่งที่ก้าวฉับๆ เข้าไปหาคนที่กำลังนั่งคุยอยู่ในเบาะนุ่มบนพื้นยกระดับอย่างดีกับราชาแห่งแคว้นอาลซาร์

เขาหยุดยืนมองด้วยสายตาเรียบสงบอย่างประหลาดหากท่านพ่อของตนรู้ดีอารมณ์นี้มีอะไรขวางหูขวางตาเป็นพัง
ใครคือนาดีล่า ชายหนุ่มโพล่ขึ้นแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

สุลต่านชาฮาราลสะดุ้งเฮือก อ่ะใคร? ใครกันพ่อไม่เห็นรู้จักเลย? เขาเอ่ยกลบเกลื่อนพร้อมกับเฉตาไปทางอื่น มันไปรู้มาจากไหน?

ท่านพ่อ ร่างสูงลากเสียงยาวเป็นอันรู้กันว่ากำลังโมโห

ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะ ว่าวังนี้มีองค์หญิง นอกเสียจากท่านแอบไปไข่ไว้ที่ไหน สงสัยว่าจะต้องไปบอกท่านแม่แล้วล่ะมั้ง หืม? น้ำเสียงทุ้มกล่าวเรียบๆ แฝงไว้ด้วยความเย็นยะเยือกขณะที่ใบหน้านั้นยังคงยิ้มแย้มเช่นเดิม

เอ่อคือ แบบว่า.. คือ ชาฮาราลกล่าวติดๆ ขัดๆ พลันหันไปส่งสัญญาณให้เพื่อนช่วย ฟาร์ซิตเริ่มเหงื่อตก เอาไงล่ะดีล่ะเนี่ยเป็นไงเป็นกันวะ!!

นะ นาดีนให้เรื่องนี้ลุงอธิบายดีกว่านะ

ชายหนุ่มหันมาตามต้นเสียงสักพักก็ขยับตัวเข้าไปนั่งลงข้างๆ พ่อของตน ว่ามาสิ ท่านลุง เขาเอียงตัวพิงกับหมอนสามเหลี่ยมข้างๆทำท่าสบายๆ หากแค่ท่าทางก็สร้างความสะท้านให้กับสุลต่านทั้งสองได้ คนอะไร น่ากลัวจริงๆ

อะแฮ่ม ฟาร์ซิตกระแอมกระไอหนึ่งทีก่อนร่ายยาว ก็คือเรื่องมันมีอยู่ว่า ตอนที่พ่อเจ้ามาขอจิแกนเทียนั้นข้ารู้ดีอยู่แล้วว่ามันจะต้องไม่ยอมแน่ จึงได้วางแผนอะไรบางอย่างกับเอ่อ พ่อเจ้า ว่ามั่วให้เจ้าน่ะเป็น เป็น

ผู้หญิง องค์ชายหนุ่มพูดแทนให้

ใช่ ดังนั้นนาดีล่าก็คือเจ้านั่นแหละ นาดีน สุลต่านแห่งเมืองเนราพันตีบอกกับลูกชายแทนเพื่อน

เงียบไม่มีเสียงตอบกลับมา แล้วไงอีกล่ะ ท่านลุง

ก็ไม่แล้วไง รูปที่จิแกนเทียมีอยู่น่ะก็คือ เอ่อ ลูกสาวขุนนางคนหนึ่งที่พ่อเจ้าขอให้เป็นแบบน่ะ

สรุปก็คือเค้าไม่รู้ว่าข้าคือใคร ใช่มั้ย? สุลต่านทั้งสองพยักลงพร้อมกัน

เงียบไม่มีเสียงตอบอีกครั้ง งั้นเหรอ ยังงี้นี่เอง นาดีนระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทำลายความตรึงเครียดเล่นเอาผู้ที่นั่งอยู่ด้วยปรับตัวแทบไม่ทัน อะไรวะ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย

งั้น ข้าขอตัวเลยแล้วกันนะท่านพ่อ ท่านลุง เขาพูดขณะทำท่าจะลุกขึ้นแต่ก็ถูกมือหนึ่งข้างๆ ตนคว้าชายกางเกงไว้ได้เสียก่อน

เดี๋ยวสิ พ่อบอกทุกอย่างเจ้าไปหมด แล้วเจ้าไม่คิดจะตอบคำถามอะไรข้าบ้างเชียวเรอะ

ถามข้า? เรื่องอะไรกัน คิ้วเข้มขมวดเข้าเล็กน้อย ขณะเคลื่อนตัวลงนั่งที่เดิม

ถ้าข้าให้แต่งกับจิแกนเทีย จะเอามั้ย?

เอา ชายหนุ่มเอ่ยสวนรวดเร็วโดยไม่ทันต้องรอด้วยสีหน้าเรียบเฉยทำเอาผู้ถามและคนฟังอึ้งไปตามๆ กัน

สักพักรอยยิ้มกว้างแทบฉีกถึงใบหูของชายสูงวัยทั้งสองก็ปรากฏขึ้น นาดีน มานี่ซิพ่อมีเรื่องจะบอก เขาควักมือเรียกลูกชายให้เข้ามาร่วมสุมหัวคุยแผนการบางอย่างกันเบาๆ

และในเวลาเดียวกันนั้นเองจิแกนเทียผู้ซึ่งถูกพาดพึงถึงอยู่ก็กำลังร้อนๆ หนาวๆ เสียวสันหลังเหมือนคนจะเป็นไข้
นี่ก็คืออีกรายหนึ่งราชินีรีเรเซียผู้ซึ่งตอนนี้กำลังตกใจสุดขีดเนื่องจากถ้วยน้ำในมือแตกกอปรกับลางสังหรณ์อันยอดเยี่ยมจึงคิดไปไกล ลางร้าย!!

. . . .

ผืนหญ้านุ่มเขียวขจีโอบล้อมด้วยเหล่าบรรดาดอกไม้สารพัดสีลานตาถูกทำให้เป็นที่รองรับของเด็กหนุ่มซึ่งกำลังนอนหงายหน้าก้อนเมฆหลากหลายรูปร่างล่องลอยไปมาโดยมือข้างนึงสอดประสานไว้เป็นที่ต่างหมอน

เขาทอดมองยังท้องฟ้าโปร่ง อากาศดีจริงๆ น่านอนชะมัด เปลือกตาบางเริ่มหรี่ปรือลงช้าๆ ก่อนที่จะปิดสนิทในที่สุด
.คิ้วเรียวขมวดเข้าเมื่อมีใครคนหนึ่งกำลัง ก้มหน้าลงมาใกล้ เขาทะลึ่งลุกพรวดพราดขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว

เจ้า!! อะไรกันเจ้าอีกแล้วเหรอเนี่ย

นาดีนหยักยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ นัยน์ตาดำสนิทจ้องเขม่นแล้วเขม่นอีกด้วยความไม่ไว้วางใจ ทำไมหนอ ต้องเจอมันทุกทีเลย

องค์ชายท่านอยากรู้มั้ย ว่าคู่หมั้นของท่านอยู่ที่ไหน เขาเอ่ยขณะขยับตัวลงนั่งยกขาข้างนึงขึ้นไขว้หันหน้าไปหาคนข้างๆ ที่มีกริยาไม่สู้ดีนัก

ดูจะไม่สินะ งั้นข้าไปแล้วกัน ไม่รบกวนล่ะ ชายหนุ่มลุกขึ้นทำท่าจะเดินไปจริงๆ

เดี๋ยวสิ!! จิแกนเทียตะโกนเรียกพลางกระโดดเข้าจับมือองค์ชายหนุ่มไว้แนบอกพร้อมกับทำตาหวานใส่ ใจร้อนจัง ข้ายังไม่ทันพูดอะไรสักหน่อย ว่าไงนางอยู่ที่ไหนเหรอ? เขากระชับลำแขนแกร่งแน่นขึ้นอีก ไม่บอกมีตาย

อยากรู้จริงๆ น่ะเหรอ?

แน่น้อน!! ข้าอุตส่าห์ดั้งด้นมาถึงนี่นะนะ นิสัยเก่าที่ใช้เฉพาะกาลเริ่มแจกลูกอ้อน

ก็ได้ แต่ต้องมีของแลกเปลี่ยน

รอยยิ้มหุบลงทันทีเมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายและเริ่มเปลี่ยนเป็นแหยๆ แทนเมื่อมือของชายหนุ่มเลื่อนเข้ามาโอบเอวตน
บนโน้น หอคอยใหญ่ข้างพระราชวัง นาดีนยกมือขึ้นชี้ประกอบการพูด

ร่างโปร่งมองตามอย่างว่าง่าย บนโน้น!! ไปทำบ้าอะไรข้างบนนั้นเล่า!!

องค์หญิงคนนี้น่ะ เป็นคนขี้อายมาก ชอบเก็บตัว จะไม่ยอมเจอหน้าคนนอกเลย นอกเสียจากงานใหญ่ๆ เท่านั้นแหละ เขาแก้ต่างให้ เด็กหนุ่มพยักหน้า มิน่าล่ะ หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ

เหมือนจะนึกอะไรออก จิแกนเทียเริ่มดิ้นรนโวยวายเมื่อสังวรณ์ได้ว่าตนกำลังอยู่ในท่าใด โดยไม่รู้ซักนิดว่าด้านหลังของพวกเขานั้นมีนางกำนัลประมาณสามสี่คนยืนค้างมองอยู่ต่างคิดว่าทั้งสองกำลังจู๋จี๋หยดย้อยกันอยู่จึงไม่กล้าที่จะขออนุญาตเดินผ่านไป

พระจันทร์ดวงโตขึ้นปรากฏบนท้องฟ้าอีกครั้ง นี่นับเป็นคืนที่ 3 แล้วที่องค์ชายต่างเมืองอย่างเขามาที่นี่ และเป็นทุกครั้งเสียด้วยที่เขามักจะออกปฏิบัติภาระกิจยามนี้

ร่างโปร่งเจ้าของผมดำขลับเดินทอดตัวสบายๆ ไปตามช่องทางที่จะพาไปสู่หอคอยใหญ่ ซึ่งมันมีทางขึ้นเพียงด้านเดียวเท่านั้น แต่ถ้าถามว่าเค้ารู้ได้ยังไงน่ะเหรอ

ไม่มีคำว่ายากเกินไปในพจนานุกรมของเขาหรอก กะอีแค่ข่มขู่ทหารเวรยามหน่อยขี้คร้านจะบอกกระทั่งทางไปสู่ห้องสุลต่านของตนด้วยซ้ำ

ทำไมมันไกลนักนะ เสียงบ่นกระปอดกระแปดดังรอดออกมาทุกระยะเมื่อมองไปที่พื้นซึ่งลาดยาวไปยังจุดหมายของตนให้ตายเหอะเมื่อตอนกลางวันนี่ก็เกือบตายเพราะกว่าหนีเจ้าบ้านั่นไปได้ นี่ กลางคืนยังต้องมาเดินวิ่งมาราธอนอีก

คะ..!!! จิแกนเทียสะดุ้งโหยงเตรียมแหกปากตะโกนลั่นเมื่อมีใครบางคนอุ้มร่างตนขึ้นพาดบ่าหากก็ถูกมือใหญ่ปิดไว้เสียก่อน

ท่านนี่เผลอไม่ได้เลยนะ องค์ชาย เขากล่าวเมื่ออุ้มเด็กหนุ่มเข้ามาวางบนเตียงที่ห้องของตนเรียบร้อย

จะ..เจ้า อะไรกัน นี่เจ้ามาจับข้าไว้ทำไมน่ะ แล้วห้องนี้ ร่างเพรียวสูงเริ่มหันซ้ายหันขวาเมื่อนึกได้ว่านี่คือห้องที่ตนเคยย่องเข้ามาแล้วเกิดเหตุการณ์ที่ไม่อยากจะจำที่สุดในชีวิตขึ้น

นาดีนมองท่าทางนั้นอย่างขำๆ ให้ตายเหอะ ขี้ระแวงจริงๆ

ท่านรู้มั้ยว่าการแอบย่องเข้าหาผู้หญิงยามวิกาลน่ะจะได้รับโทษสถานใด แล้วนี่ยิ่งเป็นถึงธิดาแห่งเมืองนี้ด้วย เขาแกล้งกล่าวเสียงเข้มๆ ขณะเคลื่อนตัวลงนั่งใกล้ยิ่งขึ้น

รู้สิ! เอ้ย ไม่ใช่.ข้าไม่ได้จะไปไหนซะหน่อยกะอีแค่เดินเล่นนี้ต้องเหมาว่าเป็นย่องเข้าห้องเค้าหมดหรือไง องค์ชายหนุ่มแก้ตัวน้ำขุ่นๆ

ถ้าคนอื่นข้าคงจะไม่คิด แต่นี่เป็นท่านน่ะซิ ขนาดข้าเป็นลูกพระสนม ท่านยังย่องเข้าหาเลย

จะบ้าเหรอ!! เฮ้ยยย!!. เขาแหกปากเมื่อชายตรงหน้าผลักตนลงล้มราบไปกับเตียง ทำอะไรของเจ้าน่ะ! แขนเรียวพยายามยันจะลุกแต่ก็ไม่สำเร็จ

ริมฝีปากเรียวยักยิ้ม ฟังข้าพูดให้จบก่อนสิท่านผู้สูงศักดิ์ นาดีนกดแขนทั้งสองข้างไว้

เด็กหนุ่มกัดแน่น จะพูดก็รีบๆ พูดสิ ข้าจะกลับห้อง!! แทนที่ร่างสูงจะเอ่ยอะไรออกมากลับโน้มใบหน้าลงซุกไซร้ไปตามซอกคอเนียน

จิแกนเทียทั้งถีบทั้งเตะทำทุกวิถีทางให้พ้นจากการเกาะกุมไปให้ได้ ฝ่ามือแกร่งจับข้อมือทั้งสองของเขาไขว้ไปเหนือศีรษะไม่ให้ดิ้น ขณะเดียวกันอีกข้างก็เริ่มจะสำรวจไปตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย

อยะ ริมฝีปากอุ่นแนบประกบหยุดเสียงที่กำลังจะเล็ดลอดออกมา แต่ก็ต้องถอนออกทันใดเมื่อรู้สึกถึงรสเลือดของตน

ใจร้ายจังนะท่าน ข้าบอกตั้งแต่กลางวันแล้วไงว่าต้องมีของแลกเปลี่ยน เขายกมือขึ้นเช็ดเลือดปล่อยให้คนที่ถูกทาบทับอยู่เป็นอิสระ

เด็กหนุ่มทะลึ่งพรวดขึ้นขยับหนีอย่างเร็วแต่ก็ไม่ทันวงแขนแกร่งที่รวบร่างของตนไว้เสียก่อน เดี๋ยวสิข้าบอกแล้วไงว่ามีเรื่องจะพูดด้วย นาดีนกระซิบข้างใบหู

มะ.. มีอะไรอีกล่ะ! เขาพูดสั่นๆ เมื่อลำคอของตนถูกจูบไล้อีกครั้ง ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดแน่นเข้าก่อนจะเอ่ยเบาๆ

ข้ามีวิธีที่จะทำให้ท่านเจอองค์หญิงได้อย่างถูกต้องนะ ราวเสียงสวรรค์เขาลืมทุกอย่างที่เกิดกับตนเมื่อครู่หันหน้าเข้าหาร่างสูงทันที

ว่าไงนะ!! ยังไงล่ะ บอกมาสิ มือเรียวเข้าโอบรอบลำคอหนาโดยอัตโนมัติ

มันขึ้นอยู่กับท่านนั้นแหละว่าจะยอมหรือเปล่า เขาคลายวงแขนออกหลังกล่าวจบ

ก็แล้วไงล่ะ

ท่านอยากเจอองค์หญิงมากใช่มั้ย? อยากแต่งกับนางมากใช่มั้ยล่ะ?

แน่นอน จิแกนเทียปล่อยมือมากอดอกเชิดหน้าขึ้น

ก็แล้วทำไมไม่แต่งซะเลยล่ะ เขาเสนอความคิด แต่ดูเหมือนว่ามันจะได้ผล ร่างโปร่งนิ่งเงียบไปนานทีเดียว แต่ท่านพ่อ

ไม่หรอก สุลต่านฟาร์ซิตไม่มีทางขัดท่านแน่ เชื่อข้าสิ นาดีนหว่านล้อมยกใหญ่

นั่นสินะ ท่านพ่อไม่มีทางขัดข้าได้อยู่แล้ว แล้วยิ่งท่านลุง...รายนั้นไม่จำเป็นต้องคิดซักนิดว่าจะถวายแทบเท้าเขาแค่ไหน

ขอบใจนะ ไปล่ะ องค์ชายต่างเมืองเดินออกไปโดยไม่ทันมองใบหน้าของคู่กรณีที่กำลังปิดปากหัวเราะตัวงอ ยุง่ายขายคล่องอย่างที่ท่านฟาร์ซิตว่าจริงๆ ด้วยแฮะ แต่ก็เอาเถอะ สำเร็จ

บนโต๊ะตัวใหญ่ในห้องสมุดของพระราชวังหลวงปรากฏร่างของชายสูงวัยกำลังนั่งอ่านหนังสือส่วนสายตาก็คอยเหล่มองคนนึงๆ ตามที่คิดไว้ว่าน่าจะมา

ท่านพ่อ!!! เด็กหนุ่มวิ่งถลาเข้าไปกอดร่างของราชาแห่งอาลซาร์อย่างแรงซึ่งทำเอาล้มลงไปนั่งกับพื้นทั้งคู่

จิจิแกนเทีย เจ้ามาทำไมตั้งแต่เช้าแบบนี้ เขาแกล้งถามด้วยว่ารู้สาเหตุการมาอยู่แล้ว

ท่านพ่อ เตรียมแคะขี้หูฟังข้าให้ดีๆ นะ ข้าจะพูดแค่ครั้งเดียวนะ

อะไรรึ? คิ้วหนาทำท่าขมวดเข้าแสดงความสงสัยเต็มประดา

ข้าจะแต่งงานกับนาดีล่า ที่นี่.. เดี๋ยวนี้.. ได้ยินชัดมั้ย

ห๋า? เขาแสร้งทำตาโต เดี๋ยวนี้น่ะนะ แต่สัญญามันอีกตั้งแปดปี

ไม่เห็นเป็นไรเลยก็เด็กมันอยากแต่งนี่ ชาฮาราลโผล่มาตรงเวลาตามที่นัดกันไว้พอดิบพอดี จริงมั้ยจิแกนเทีย?

ร่างเพรียวพยักหัว นะ.. นะ ท่านพ่อน้าาา ฟาร์ซิตตีสีหน้าอ่อนใจ แล้วแต่ละกัน ในเมื่อผู้ใหญ่อีกฝ่ายออกปากอนุญาต

งั้นอีก 1 อาทิตย์ข้างหน้าจะมีพิธีแต่งงานระหว่างเจ้ากับลูกข้านะ ตกลงมั้ย? ไม่ทันจบคำจิแกนเทียก็แทบกระโดดเป็นเจ้าเข้าไปเรียบร้อยโดยหารู้ไม่ว่าภัยมืดกำลังคืบคลานเข้ามาอย่างไม่รู้ตัว

ส่วนองค์ราชินีรีเรเซียทันที่ที่ได้ยินการบอกเล่าจากนางกำนัลก็เป็นอันถึงกับต้องไข้ขึ้นนอนซมอยู่กับที่ไม่มีแรงจะลุกขึ้นไปแว๊ดๆ ดังที่ใครต่อใครคิด

ตลอดระยะเวลาการเตรียมงานล้วนมีแต่ความยุ่งวุ่นวายเพราะมันคืองานช้างระหว่างแคว้นขนาดใหญ่อย่างเนราพันตรีและแคว้นที่มั่งคั่งที่สุดอาลซาร์

และแล้วก็มาถึงวันงาน พิธีการแต่งนั้นจัดเป็นทั้งหมดสามขั้นตอน คือ การแสดงความเคารพต่อองค์เทพเจ้าที่ตนศรัทธา การสวดมนต์ถวายตนเป็นคู่สามีภรรยาซึ่งทั้งสองขั้นตอนนี้ทั้งคู่จะไม่ได้พบกัน

ส่วนช่วงที่สามนั่นก็คือการเข้าหอ หากแต่ก่อนจะถึงนั้นจะต้องมีการชำระร่างกายด้วยน้ำอบอย่างดีที่โบราณเค้าถือกันว่าเป็นการทำให้บริสุทธิ์ทั้งร่างกายและจิตใจ

กลิ่นกำยานผสมกลิ่นหอมของดอกไม้ในถ้วยเคลือบทองฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง ร่างสูงโปร่งเปลือยเปล่าไร้ซึ่งสิ่งปกคลุมนั่งทอดกายอยู่ภายในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ที่ยกระดับขึ้นสูงกว่าพื้นพอสมควร โดยมีเหล่าข้าทาสบริวารทั้งหลายช่วยกันขัดสีฉวีวรรณให้กับเขาอยู่

นี่ข้าถามจริงๆ เหอะ ทำไมข้าต้องมาทำแบบนี้ด้วยเนี่ย มันแม่งๆ อยู่นะ เสียงทุ้มใสบอกวัยย่างเข้าสิบแปดเอ่ยขึ้น ทำเอาหัวหน้านางกำนัลอย่างฟีนีเซียสะดุ้งเฮือก

หมะแหมท่านก็พูดแปลกๆ ไม่เห็นมีอะไรนี่คะ อีกฝ่ายเขาก็ต้องทำอย่างนี้เหมือนกัน หล่อนทำท่าไม่สนใจ

งั้นเหรอ เด็กหนุ่มเงียบไปซักพักแล้วก็โพลงขึ้นมาอีก แต่ที่อาลซาร์มันไม่ใช่แบบนี้นี่ ใบหน้าเนียนหันเข้าไปประจันเค้นคำตอบ ใช่ว่าตัวเองจะรู้อะไรมากนักหรอกแต่การอาบน้ำโดยมีกลีบดอกไม้ฉาบอยู่พร้อมด้วยถ้วยกลิ่นกำยานเนี่ยมันเป็นของผู้หญิง ไม่ใช่เจ้าบ่าวที่ต้องเป็นแค่น้ำอบธรรมดาๆ

กะก็ที่นี่มันเนราพันตรีนี่คะ นางแก้อย่างเสียไม่ได้

นัยน์ตางามเหล่อย่างไม่ค่อยจะเชื่อนัก แต่ก็เอาเถอะเรื่องมากไปก็เท่านั้น ไงซะก็ได้แต่งอยู่ดี

ชายฉกรรจ์สองคนยื่นมือเข้าปลดผ้าคลุมของร่างสูง ที่ ณ ตอนนี้เป็นห้องที่จัดไว้สำหรับชำระร่างกายของอีกฝ่าย

นาดีนแน่ใจนะว่าคืนนี้จะเอามันอยู่น่ะ ชาฮาราลเอ่ยอย่างเป็น กังวัลกับคนตรงหน้า

ทำไมถึงพูดอย่างงั้นล่ะ ท่านลุง?

จิแกนเทียน่ะเห็นมันผอมๆ แบบนี้แต่แรงมันน่ะใช่เล่นซะเมื่อ ไหร่ ตั้งแต่เด็กๆ ทั้งฟันดาบ ทั้งชกต่อยมันเป็นหมด พลาดเข้ามีหวัง

ชายหนุ่มยิ้มบางๆ ที่มุมปากก่อนเดินเข้าไปจ้องลึกในดวงตาของคนตรงหน้า ข้าก็มีวิธีของข้าอย่าเป็นกังวลเลย ท่านพ่อ เขาเอ่ยจบก็ย่างกรายเข้าไปทางห้องอีกด้านหนึ่งโดยมีนางกำนัลประมาณสามสี่เดินตามไปทิ้งให้ชาฮาราลยืนอึ้ง วิธี มันจะทำอะไรวะ หากแต่คิดไปคิดไปก็หน้าแดงรีบก้าวออกจากห้องไปเสียเอง

นาดีน!! เสียงเรียกชื่อดังลั่นขึ้นจากอีกฝากหนึ่งของอ่าง

ท่ะ ทาเทีย เขาลืมตาโพลง ท่านมาทำไม?

อุปราชหนุ่มไม่ตอบกลับโบกมือไล่หญิงสาวพวกนั้นออกไปพลางก้าวเข้ามากดต้นคอร่างที่กำลังจะลุกขึ้นหนี อย่าเชียวนะ!

ทาเทียเข้ามาได้ยังไง เค้าให้เข้าเหรอ?

โธ่ ก็ฝ่าด่านอรหันต์แปดปีศาจยายแก่หน้าห้องเจ้าเข้ามา บอกว่าจะมาเป็นพี่เลี้ยงก่อนเข้าห้องหอให้หลานชายคนนี้นะสิ เขาพูดขณะนวดต้นคอหนาไปมา เรียกความสยิวปนสยองเล็กน้อย

แต่ก่อนอื่นข้าต้องขอตรวจดูซะก่อนนะว่าเจ้าพร้อมสู้คืนนี้หรือปล่าว ริมฝีปากบางกระซิบข้างใบหูทำเอานาดีนสะดุ้งเฮือกหันหลังกลับมาเผชิญหน้าทันควัน เอ่อ ทาเทีย ท่ะ.. ทะ.. ท่านคงไม่คิดจะข่มขืนหลานชายตนเองก่อนเข้าหอหรอกนะ ร่างโปร่งกระโดดลงน้ำพลางต้อนองค์ชายหนุ่มจนมุม

แหม คิดอะไรน่ะ ตรงใจข้าจริงๆ เขาเลื่อนนิ้วมือเรียวแตะแผ่นอกกว้างแล้วไล้ไปมา

ชายหนุ่มเอื้อมมือเข้าแตะเอวผอม อย่านะท่านอา เดี๋ยวข้ามีอารมณ์ขึ้นมาแล้วจะยุ่ง จบประโยคก็ตามด้วยเสียงหัวเราะร่าของทั้งคู่ ใบหน้าสวยหวานเลื่อนเข้าซบแนวบ่า

โถ ข้าต้องยกหลานที่อุตส่าห์เลี้ยงมากับมือให้กับพ่อองค์ชายหนุ่มน้อยคนนั้นแล้วหรอเนี่ย ทาเทียทำท่าออดอ้อนออเซาะ ร่างสูงเหลือบมองเล็กน้อย น้องชายเพียงคนเดียวของพ่อตนที่เกิดกับหญิงชาวตะวันตก จึงไม่แปลกใจสักนิดว่าทำไมเขาถึงได้มีผิวขาวอมชมพูและผมน้ำตาลอ่อนอมทองอันเป็นที่หมายปองของบุคคลทั่วไปขนาดนี้

หากจู่ๆ อุปราชหนุ่มก็ผละตัวออกพร้อมกับปีนขึ้นไปบนขอบอ่าง ไม่เอาหรอกนาดีน ข้าไม่อยากทำผิดศีลธรรมน่ะ ไปล่ะ แค่มาทักทายเฉยๆ เขาเดินหายไปอย่างรวดเร็ว

นาดีนคาซามองตามแล้วไหวไหล่ แล้วมันจะมาทำไมเนี่ย?

ร่างเพรียวเดินผ่านประตูไม้สูงแกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจงเข้ามาสองสามก้าวแล้วก็ต้องหยุดหันหลังกลับไปมองยังคณะบริวาร

แต่ละคนจ้องมายังเขานิ่งสนิทไม่มีทีท่าขยับเขยื้อนหรือหายใจเลยสักนิดเหมือนกำลังลุ้นอะไรบางอย่างอยู่

ไม่เข้ามาด้วยกันหรอ? เขาเลิ่กคิ้วถาม หญิงสาวทั้งหลายต่างส่ายหน้า

พวกข้าเข้าไปไม่ได้หรอกคะ ฟีนีเซียเอ่ย คนที่จะมีสิทธิเข้าไปได้มีแต่ท่านกับองค์ชาย เอ้ย องค์หญิงเท่านั้น นางยิ้มแหยๆ เกือบตกม้าตายตอนจบซะแล้ว

งั้นเหรอ? หันใบหน้าเนียนมองเข้าไปภายใน ว่างเปล่าไร้ซึ่งอีกคน ว่าแต่เจ้าว่ามันแปลกๆ มั้ย ทำไมข้าต้องเป็นฝ่ายมารอด้วยเนี่ย บรรดานางกำนัลสะดุ้งเล็กๆ

ดะได้เวลาแล้วค่ะท่าน เชิญเถอะเดี๋ยวเสียฤกษ์ มือเล็กผลักแผ่นหลังผอมเข้าห้องไปก่อนจะรีบปิดประตูลงอย่างรวดเร็ว

อะไรวะ เด็กหนุ่มยืนงงมองประตูอยู่พักใหญ่ก่อนจะพลิกตัวเดินมายังเตียงขนาดเขื่องซึ่งยกสูงขึ้นจากพื้นที่มีเพียงแสงสลัวๆ จากเทียนบนโต๊ะจุดให้ความสว่างภายใน

ผ้าม่านกำมะยี่สีน้ำเงินเข้มถูกเลิกขึ้นตามด้วยที่นอนนุ่มยุบยวบลงจากการล้มนอนของร่างสูงโปร่ง

จิแกนเทียเหลียวมองซ้ายมองขวา จัดห้องเก่งใช้ได้เลยแฮะ ดูหรูหราแต่ก็ลงตัวทั้งผืนพรหม ผ้าม่าน หน้าต่าง หรือแม้แต่เตียงนอน เตียงนอน เตียง เขาหน้าแดงซ่านกลิ้งไปกลิ้งมา เมื่อไหร่จะมานะ นาดีล่า

สักพักทันทีที่เสียงเปิดประตูดังขึ้นเขาก็กระเด้งลุกพรวดพราดพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ คิ้วเรียวขมวดเข้าเมื่อเห็นร่างสูงที่คุ้นตาเดินเข้ามาแทนที่จะเป็นเจ้าสาวของตนแล้วก็ยิ่งต้องขมวดหนักขึ้นอีกเมื่อรู้เห็นว่าเป็นใคร

จะเจ้าเข้ามาทำไมน่ะ รู้มั้ยว่าที่นี่มันที่ไหน เขาเอ่ยท้วงนึกถึงคำพูดของฟีนีเซียว่าห้ามใครย่างกรายเข้ามาที่นี่ได้ ชายหนุ่มยักยิ้มไม่สนใจก้าวเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น

รู้สิ ไม่งั้นจะเข้ามาหรือ จิแกนเทีย นาดีนกระเถิบเข้าใกล้ร่างที่กำลังถอยร่นเต็มที่ อย่ะ อย่าเข้ามานะเฟ้ย!!

เขาหัวเราะท่าทีของเด็กหนุ่มขณะนั่งบนฟูกหนา พลันเอื้อมฝ่ามือไปจับข้อเท้าลากให้ร่างนั้นเข้ามาใกล้ หากแต่ไม่ทันไรจิกนเทียเริ่มรู้ตัวกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นจึงสะบัดหนีไปจนสุดกู่เรียบร้อยแล้ว

คาซา เจ้ารู้มั้ยว่ากำลังจะทำอะไรน่ะ ใบหน้าเนียนหันหน้าหันหลังเตรียมหาลู่ทางวิ่ง ชายหนุ่มอาศัยจังหวะนั้นดึงแขนเขาให้ล้มลงแล้วตามขึ้นทาบทับกดขาทั้งสองของคนตรงหน้าด้วยเข่าตน ส่วนมือข้างหนึ่งก็รวบจับข้อทั้งสองไว้เหนือหัว

กลัวอะไร คนเก่ง เขากระซิบข้างใบหูสร้างอาการขนลุกให้กับร่างบาง

อื้ออย่า เขาพยายามดิ้นถ่วงเวลาแม้จะรู้ว่าไร้ผล ภาวนาให้องค์หญิงของตนมาซักทีจะได้ลงโทษหมอนี่ให้เข็ดหลาบหากแต่แล้ว คนตรงหน้าก็ปล่อยมือออกพร้อมกับขยับลุกไปนั่งพิงหมอนหนุนจ้องมองยิ้มๆ ไปยังองค์ชายต่างเมืองที่กำลังเกาะแกะลนลานอยู่ตรงประตูสักพักขณะกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง แล้วจึงเดินเข้าไปรวบเอวบางจากหน้าประตูแล้วโยนลงบนเตียงอีกครั้ง

รู้มั้ย ข้าไม่ใจร้ายขนาดกอดคนที่ไม่รู้เรื่องหรอกนะไม่ต้องห่วง เขาเอ่ยหยุดการดิ้นรนของคนในอ้อมแขน

งั้นก็ปล่อยข้าสิ!! ชายหนุ่มส่ายหัว โน้มริมฝีปากลงซุกไซ้ซอกคอหอกครุ่น แต่คนอย่างข้าก็ไม่ใจร้ายขนาดปล่อยให้ชายาต้องแก่วในคืนแต่งงานวันแรกหรอก จิแกนเทีย นัยน์ตาดำเบิกกว้างชายา!! สมองสั่งงานตีความทุกอย่างออกมาทันที

คาซาเจ้า เจ้าหมายความว่ายังไงนะ เด็กหนุ่มอวยพรในใจขอให้สิ่งที่เขาคิดไม่เป็นความจริง

นาดีนไม่ตอบหากขยับมือเข้าปลดเชือกที่รัดชุดข้างเอวบางออก โดยเจ้าของไม่ขัดขืนเพราะมัวแต่เรียบเรียงลำดับเหตุการณ์

ว๊ากกก.!! จิแกนเทียร้องเสียงหลงเมื่อชายหนุ่มพลิกร่างตนลงโดยเขาขึ้นมาทาบทับไว้อีกครั้ง

อ้าวไหนทีงี้ทำดิ้นรอมานานไม่ใช่หรอ องค์หญิงนาดีล่าน่ะก็นี่ไงข้า ใบหน้าคมก้มลงซุกข้างใบหูเล็กโดยลืมที่จะจับกุมเด็กหนุ่มให้แน่นเสียก่อน

ผลัก!! มือผอมทว่าแฝงไว้ด้วยพละกำลังพุ่งเข้าชกใส่หน้าท้องของคนตรงหน้าทันที เมื่อหลุดจากการพันธนาการก็ลุกขึ้นออกวิ่งหากไปได้แค่สามก้าวก็ถูกฝ่ามือแกร่งดึงข้อเท้าทำให้ล้มลงหน้าฟาดกับที่นอนดัง ตุ๊บ!

ไม่ชอบให้ข้าทำดีๆ หรือว่าต้องเอาแบบรุนแรงแบบสาแก่ใจ ก็ได้นะ จิแกนเทีย น้ำเสียงเข้มเย็นชาเอ่ย

อย่าอุ๊บ!! ร่างโปร่งจุกตัวงอไร้แรงขัดขืนทันทีเมื่อโดนชกเอาคืนในแบบเดียวกัน

นั่นแหละ อย่างงั้นเด็กดี เขาจูบไล้ไปตามผิวหน้าสวยก่อนจะหยุดบนริมฝีปากบางของอีกฝ่าย ในขณะที่มือทั้งสองก็สะเปะสะปะไปมา ยังส่วนต่างๆ ของร่างเพรียวที่ไม่มีสิ่งปกปิดก่อนจะมาหยุดลงส่วนกลางลำตัว

เวลานี้เขาไม่มีความคิดจะขัดขืนอีกแล้วจะทำอะไรก็ทำไปเถอะ แต่อย่านึกเชียวว่าจะรู้สึกร่วมด้วยเชียว!!

หากไม่ทันไรก็ต้องผิดคำพูดเมื่อชายหนุ่มสอดแทรกลิ้นอุ่นเข้าหาความหวาน มือแกร่งข้างนึงก็เลื่อนเข้ากระชับกลางเรียวขายาวยิ่งขึ้น โดยที่อีกข้างก็กำลังกดคลึงอยู่กับยอดอกสีชมพู

อย่าอา.. คาซา เขาครางเรียกชื่อไม่เป็นสรรพ เมื่อชายหนุ่มปล่อยริมฝีปากบางให้เป็นอิสระเพื่อเคลื่อนไปยังส่วนอื่นต่อไป

ชื่อข้าคือนา-ดีน-คา-ซา ลองเรียกซิ นาดีน เขาแก้ชื่อให้ฟังขณะโลมเลียยังปลายคางมน

นะนาดีน อย่ามือ อืม เด็กหนุ่มยกขาขึ้นเพื่อความสะดวกแก่มือแกร่งเหมือนคนไม่มีสติบังคับความต้องการในตอนนี้ไม่ได้เลยสักนิด

เสียงหวานครางเครือดังก้องไปทั่วห้องกว้างและยิ่งดังขึ้นอีกเมื่อชายหนุ่มเริ่มจูบไล้เรื่อยมายังแผ่นอกราบเรียบอีกครั้ง ปลายลิ้นอุ่นหยอกเย้ากับ ยอดอกหากบัดนี้กลับแข็งตึงตามอารมณ์ปรารถนาก่อนจะใช้ริมฝีปากเข้าครอบครอง

นา..อานาดีน มือผอมขย้ำที่นอนจนรัดตึงแน่นก่อนจะกระตุกเฮือกเมื่อผู้ทาบทาบตนเลื่อนใบหน้าลงไปยังส่วนกลางลำตัว

อย่า!! จิแกนเทียตะโกนลั่นเกร็งสุดตัวเมื่อลิ้นอุ่นเข้าสัมผัสจนร่างสูงต้องจับไว้

นาดีน อย่ะ. ปากปรามห้ามหากมือกลับกดหัวชายหนุ่มให้ลึกลงไปอีก ริมฝีปากบางขบกัดจนซ้ำเพราะสุดที่จะสกัดกั้นได้ จนกรีดร้องออกมาเมื่อถึงจุดสูงสุด แล้วปล่อยกายลงนอนหอบพร่าทันที

อะไรกัน แค่นี้หมดแรงแล้วเหรอ นาดีนกล่าวยิ้มๆ ขยับตัวขึ้นเช็ดริมฝีปากมองดูร่างบุคคลตรงหน้าที่แดงเรื่อไปด้วยรอยสัมผัสเปลือกตาบางหลับสนิทเมื่อรู้สึกถึงความร้อนกลางเรียวขาอีกครั้ง

ทำอะไรน่ะ แค่นี้ไม่พออีกหรือไง!! เสียงหวานตะคอกลั่นแต่ก็ต้องเปลี่ยนเป็นร้องครางเมื่อชายหนุ่มเริ่มใช้ฝ่ามือเร่งเร้าถี่ขึ้นเรื่อยๆ

นาดีนเร็ว ข้าไม่ไหวข้า มือเรียวยกขึ้นโอบรอบลำคอหนาแทนการผลักไสดังที่ตั้งใจ

เดี๋ยวสิ ใจเย็นๆ เขาจูบไล้ริมฝีปากบางที่เต็มไปด้วยรอยห้อเลือดไปมาสักพักก่อนแทรกปลายลิ้นเข้าไป เด็กหนุ่มสะดุ้งทันทีเมื่อนิ้วแกร่งสอดเข้าไปเบิกทาง

เจ็บอย่า! เจ็บ!!

แป๊บเดียวน่า เดี๋ยวเดียวก็หายไม่ต้องกลัว เขาปลอบปลอบเสียงพร่าพร้อมแทรกนิ้วเข้าไปอีกหนึ่ง

นะ..นาดีน อย่า ข้าขอร้อง เอา อย่า เอานิ้วออกไป ข้า เจ็บ! จิแกนเทียกอดรัดร่างสูงแน่นเข้าผิดกับคำพูด

พร้อมนะ เขาหยิบหมอนหนุนมารองใต้สะโพกก่อนล่วงล้ำเข้าไป มือผอมยันไล่กว้างออกพลางถอยหนีอัตโนมัติแต่ก็ไร้ผลเขาจับกุมสะโพกไว้แน่น พร้อมขยับแทรกลึกขึ้นเรื่อยๆ จนมิด

องค์ชายหนุ่มกรีดร้องผลักไสร่างสูงยิ่งขึ้นด้วยความเจ็บที่เพิ่มทวีคูณ นาดีน อย่า ได้โปรด ร่างสูงหยุดการรุนรานมาจูบไล้แผ่นอกเนียน ฝ่ามือแกร่งลงเลื่อนมากลางเรียวขางามเร้าความรู้สึกของร่างใต้วงแขนให้ครุขึ้น จนรู้สึกถึงการตื่นตัว

ทนหน่อยนะ อีกนิดเดียวเท่านั้น เด็กดี นาดีนกระซิบแผ่วก่อนเม้มเบาๆ ที่ปลายติ่งหูแล้วเริ่มขยับกายเข้าออกถี่ๆ