2007/Jul/22

สวัสดีค่า หลังจากที่ได้อัพบลอคมา เอ่อ นานมาก เอาเป็นว่าเรามาอัพแล้วน้า เห็นเพื่อนๆ บอกว่าอยากอ่านนิยายเรื่องนี้กัน เราก็เลยเอามาสนอง 55 แต่บอกไว้ก่อน เรายังแต่งไม่จบนะจ๊ะ แล้วก็คงได้แค่นั้น -_- อ่านแล้วช่วยคอมเมนด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ

ธรณีเพียงฟ้า....จันทราเพียงดิน

By viky

สายลมร้อนพัดเอาความฝุ่นละอองและเศษผงของเม็ดทรายให้กระจัดกระจายไปมาตามผืนดินที่แห้งผาก ท้องฟ้าสีคราม ก้อนเมฆสีขาว นัยน์ตางามเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเลื่อนลอย วันนี้แล้วสินะ

ขออภัย องค์ชายซามิลรา เสียงกล่าวขานนามของเขาดังขึ้นด้านหลังเรียกความสนใจ หากแต่ใบหน้าเนียนก็ยังมิมีอะไรเปลี่ยนแปลง มีอะไรงั้นรึ เส้นผมสีดำขลับปลิวไสวไปมาบนแผ่นหลังบางด้วยแรงลมที่เข้ามากระทบ ชายหนุ่มมองภาพเหล่านั้นเป็นครั้งสุดท้ายด้วยความกล้ำกลืน

องค์สุลต่านเรียกพบพะยะค่ะ ริมฝีปากเรียวยิ้มบางๆ แล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับคนพูด ขอบใจ... เด็กหนุ่มลุกขึ้นก้าวเดิน

ซามิลรา พ่อขอร้องทำเพื่อแคว้นนี้เถอะนะ มือแกร่งเอื้อมเข้ากุม

ราชาแห่งอันลัลคาวาต้องการให้เจ้าไปเป็นชายา นั่นเป็นเรื่องที่ดีที่สุดแล้วรู้ไหม?

นัยน์ตางามหลุบลงต่ำ แต่ข้า

พ่อรู้ หากเจ้าก็เข้าใจนี่ว่ามันไม่มีประโยชน์ที่จะรักคนที่เขาไม่ได้รัก พ่อหวังดีกับลูกนะ แต่งงานซะ ซามิลรา เจ้าเป็นคนฉลาดคงไม่ต้องให้พ่ออธิบายอะไรมากก็คงจะรู้ เสียงเริ่มเข้มขึ้นจนกลายเป็นหนักแน่นเสมือนว่าไม่ต้องการคำปฏิเสธ

ข้า หยดน้ำตาใสเริ่มไหลคลออาบแก้มบาง ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ แคว้นอันลัลคาวานั้นยิ่งใหญ่นัก หากเขาปฏิเสธการแต่งงานนั่นก็หมายถึงว่าสงครามจะอุบัติขึ้นด้วยเช่นกัน แต่ความรู้สึกของเขาล่ะ?

องค์ชายองค์ชายซามิลรา? ถึงห้องท่านสุลต่านแล้วนะท่าน คามีลพูดปลุกให้เจ้านายตนตื่นขึ้นจากภวังค์

อ่าข้า ซามิลราสะดุ้งเฮือกหน้าซีดด้วยความกลัว ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ก่อนดันหลังคนข้างๆ ให้เข้าไป นัยน์ตางามส่องประกายหวั่นวิตกชัดเจน คา คำพูดต่อไปถูกประกบปิดจากฝ่ามือผอม

ไม่ต้องเอ่ยอะไรทั้งนั้น รู้ไว้เพียงแต่ว่าข้าคนนี้ยังรักและห่วงใยเสมอก็พอ เจ้าชาย เขาขยิบตาให้คนตรงหน้าเป็นกำลังใจสร้างรอยยิ้มแผ่วให้กับเด็กหนุ่ม

ถ้วยน้ำชาถูกวางลงช้าๆ เมื่อปรากฏการมาของคนที่รอคอย ฮามัดกวักมือเรียกให้เข้ามาใกล้ เอาล่ะ ตอนนี้ข้าคิดว่าเจ้าคงจะมีคำตอบที่น่าพอใจนะ ลูกข้า สายตาประสานเป็นเชิงบังคับ เด็กหนุ่มนิ่งเงียบสักพัก ขบริมฝีปากเบาๆ ไปมาก่อนที่ศีรษะงามจะถูกปล่อยลงให้หยดน้ำใสตกกระทบไปบนพื้น

สุดแล้วแต่จะพิจารณาเถิดท่านพ่อ มือเรียวกุมกระชับชายเสื้อข้างตัวแสดงถึงความเจ็บปวด ภาพเหตุการณ์ในความทรงจำต่างๆ แล่นผ่านเข้าโสตประสาทช้าๆ รวมทั้งคนๆ นั้น คนที่เขา เคย รักที่สุด

อีกสามวันจะออกเดินทางเตรียมตัวเอาไว้ให้ดี อย่าให้ข้าต้องเสียชื่อล่ะ เขากล่าวเสียงเข้มข่มความรู้สึกบางอย่างไว้จนร่างบางนั้นลับตาไป สีหน้าเข้มจึงปรับเปลี่ยนมาเป็นเศร้าสลดแหงนหน้ามองรูปภาพหญิงสาวสวยบนผนังห้องใหญ่

อานิสทำไมลูกเพียงคนเดียวของพวกเราต้องมาเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ด้วยนะ พระอัลล่าห์ได้ทรงโปรดช่วยคุ้มครองเค้าด้วยเถิด

เสียงดาบดังเคร้งคร้างกระทบกันไปมาตามจังหวะของการปะทะ ชายหนุ่มในชุดสีดำทะมัดทะแมงเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วสมกับดั่งคำที่คนทั่วไปได้ร่ำลือกันว่ากษัตริย์แห่งนักสู้ ทหารคนแล้วคนเล่าที่ถูกคัดให้เป็นคู่มือด้วยแล้วแต่ได้ชื่อว่าเป็นยอดฝีมือยังมิอาจจะเทียบ

ขออภัย ท่านชาเซนาน ชายคนหนึ่งกล่าวขัดจังหวะ ขอเวลาข้าสักนิดได้ไหมพระองค์

มีอะไรก็ว่ามา เม็ดเหงื่อใสๆ สะบัดตกลงบนพื้นก่อนจะค่อยขยับดาบกลับเข้าที่ จายาสยิ้มนิดๆ ที่มุมปากหันมองชายฉกรรจ์ข้างๆ

เจ้าออกไปก่อน สิ้นคำสั่งของร่างสูงนายทหารหนุ่มก็ปฏิบัติตามอย่างทันที

พอใจหรือยังมีอะไรก็ว่ามา ชายหนุ่มยกขยับตัวเปลื่ยนเป็นท่านั่งไขว้ห้างเมื่อเดินเข้ามายังที่พักซึ่งจัดไว้ใกล้ๆ เจ้าก็รู้นี่ว่าข้านิสัยอย่างไร อย่าทำอะไรให้มันชักช้านัก

จายาสยักยิ้ม เมื่อก่อนนะใช่ แต่เดี๋ยวนี้ชักไม่แน่ใจพอเถิด มาเข้าเรื่องกันดีกว่า ไม่ทราบว่าพระองค์ทรงจำพระคู่หมั้นของฝ่าพระบาทได้หรือไม่ ? นัยน์ตาที่ดูดุดันราวกับราชสีห์เข้มขึ้นวูบหนึ่งก่อนที่เจ้าของจะผงกศีรษะนิดๆ บอกอาการรับรู้

พวกกระหม่อมลองปรึกษากันดูแล้วมีความคิดเห็นว่านี่ก็ถึงเวลาอันควรที่พวกเราจะทวงสัญญาจากฝ่ายนั้นซะทีนะพระเจ้าค่ะ

คนที่เฝ้าเกลียดแสนเกลียดกำลังจะตกมาอยู่ในมือของเราแล้วหรือนี่ ริมฝีปากเรียวแสยะยิ้มเย็น เจ้าพูดถูกจายาส มันถึงเวลาแล้ว!

ooooooooooooooooooooo

เสียงโห่ร้องกึกก้องเข้าสู่โสตประสาทเป็นการเตือนให้ร่างโปร่งรู้ตัวว่าอีกไม่นานอีกไม่นานแล้วที่เขาจะต้องจากที่ๆ ตนเกิด จากคนตนที่รัก และคนที่ห่วงใยที่เคยเฝ้าทะนุถนอมประคองตนตลอดเวลา

ผ้าคลุมบางสีเขียวใบไม้อ่อนถูกคลี่ออกมาคลุมกาย เด็กหนุ่มอมยิ้มนึกถึงตอนที่คามีลยกให้เป็นของขวัญวันเกิดแล้วก็หัวเราะออกมา ของชิ้นนี้เป็นสิ่งมีค่าที่สุดแล้วสำหรับเขา มือผอมจับปลายผ้าขึ้นมาสัมผัสกับผิวแก้ม เปลือกตาบางปิดลงอย่างอาทร

ทำไมถึงเป็นเขาไม่ได้ ทำไมถึงคิดเพียงแค่น้องชาย ทั้งๆ ที่รออยู่เสมอ ทำไม? ความฝันที่เขาอยากจะให้เป็นจริงถึงไม่มีเลยสักครั้ง!

ประตูหนาถูกเปิดออก นางกำนัลสาวสามสี่ค่อยๆ ทยอยกันเข้ามาในห้องนอนกว้าง ได้เวลาแล้วเพคะ องค์ชาย ร่างโปร่งขยับก้าวเดินนำออกไปด้วยสีหน้าเฉื่อยชา ความทรงจำ ความสนุกสนานรวมทั้งหัวใจของเขาได้ถูกทิ้งลงไปเสียแล้ว ณ เวลานี้

ผ้าคลุมบางล่วงหล่นลงปลิดปลิวล่องลอยไปมาตามกระแสลมที่โชยเบา ก่อนจะค่อยๆ ล่วงหล่นลงสู่พื้นพร้อมกับเสียงประตูห้องที่ปิดลง

ooooooooooooooooooooo

ตอนที่2

เสียงแส้หวดไปมากลางอากาศดังขึ้นเป็นการเตือนให้ฝูงม้าจำนวนมากรีบเร่งฝีเท้าควบไปตามผืนทรายเร็วขึ้นเพื่อให้เป็นไปตามกำหนดเวลาของการนัดหมายครั้งสำคัญ ประตูกั้นเขตพระราชวังค่อยๆ เปิดอ้าออกให้ผู้มาเยือนทั้งหลายย่างกายเข้าสู่สถานที่ ผ้าคลุมสีหม่นค่อยๆ ถูกเลิกขึ้นจากใบหน้าคม ชายหนุ่มมองไปมารอบตัวอย่างคุ้นเคย ไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ

ขออภัย ท่านหัวหน้าองครักษ์ ไม่ทราบว่ามีอะไรกับวังแห่งนี้หรือ? กระแสเสียงเข้มกล่าวขึ้นเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าหันรีหันขวาไปมาอยู่นาน

อ่ะ หา?เปล่า เปล่า เพียงแต่ข้ากำลังคิดว่าที่นี่สวยไม่แพ้อุทยานแห่งเชเฮราชาดเท่านั้นเอง เขาแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ ด้วยนึกหาเหตุผลแก้ต่างไม่ออก

ท่านทั้งหลายเชิญทางนี้ ส่วนท่าน องค์สุลต่านขอพบเป็นการพิเศษ ทหารหนุ่มชี้นิ้วไปที่คามีล คิ้วเรียวขมวดเข้าไม่สบายใจ ไหงมันถึงได้เร็วขนาดนี้ได้ แม้เขาจะรู้ตัวอยู่แล้วก็เถอะว่าจะต้องเจอกันแน่แต่ไม่ได้นึกเลยนะสิว่าจะกระทันหันขนาดนี้

นั่งลงสิ เสียงทุ้มดังขึ้นปลุกภวังค์ของหัวหน้าองครักษ์หนุ่มให้รู้สึกตัว คามีลหันมองซ้ายมองขวาทันใด นี่เขาคิดเพลินขนาดที่ว่ามาถึงนี่ได้โดยไม่รู้ตัวเชียวเหรอเนี่ย

เป็นอะไรไปมองหาใครอยู่หรือคามีล เมื่อเห็นว่าร่างตรงหน้าไม่ได้มีทีท่าจะทำตามคำสั่ง ชายหนุ่มจึงเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาใกล้ๆ แทน

ปล่ะ..เปล่า ข้าเพียงแต่เหม่อๆ ไปเท่านั้นเอง เขาพูดตะกุกตะกักพยายามยันมือกันใบหน้าคมที่ค่อยๆ โน้มลงชิดผิวหน้าตน ถอนหายใจเฮือกเมื่อร่างสูงขยับห่างออกไป ท่านมีธุระอะไรกับข้าหรือองค์สุลต่าน แสร้งถามถึงสาเหตุพอเป็นพิธี

ริมฝีปากเรียวยักขึ้นนิดๆ เป็นเชิง ไม่มีอะไรมากหรอกเพียงแต่อยากเห็นหน้าทหารคนสนิทของชายาในอนาคตเท่านั้นเอง ชายหนุ่มกล่าวทีเล่นทีจริงขณะ นัยน์ตาเข้มก็จับจ้องอยู่แต่เจ้าของร่างคนตรงหน้า

เจ้าเปลี่ยนไปนะ ผอมลงบ้างหรือเปล่าเนี่ย หืม?

ศีรษะได้รูปหันควับไปอีกด้านเมื่อรู้สึกว่าผิวหน้าของตนร้อนผ่าวขึ้น ขะ..ขอบคุณที่ใส่ใจ แต่ข้าว่าท่านควรจะถามถึงท่านซามิลรามากกว่านะ

สีหน้าของชาเซนานเปลื่ยนไปทันทีก่อนจะปรับให้เป็นปกติอย่างเดิมโดยคนพูดไม่ทันสังเกตเห็น

นั่นสินะก็ได้ ว่าที่ชายาของข้าเป็นยังไงบ้างล่ะ

สบายดี เขาไม่อยากจะโกหกเลยถ้าไม่จำเป็นหากแต่จะให้บอกงั้นเหรอว่าองค์ชายที่แสนดีของเค้าตอนนี้เหมือนกับตุ๊กตาแสนสวยมากกว่าสิ่งมีชีวิต

งั้นรึ ข้านึกว่ากำลังนั่งร้องไห้อยู่ซะอีกนะ

ใบหน้าคมหันมาประเชิญหน้าตรงๆ ทันควัน แววตาที่เข้มขึ้นเมื่อครู่โอนอ่อนลงเมื่อนึกถึงสิ่งที่กำลังจะตามมาหากเขาพลาดพลั้งทำอะไรลงไป

ข้าขอร้องเถิดนะองค์สุลต่าน องค์ชายซามิลราไม่รู้เรื่องนี้ ไม่เลยซักนิด ท่านอย่าได้เอาความในอดีตมาทำร้ายท่านเลย ได้โปรด

คิ้วหนาหยักขึ้นแกมสงสัย ทำร้าย? เจ้าคิดว่าคนอย่างข้าน่ะนะ ทำร้าย? ไม่มีทาง ข้าไม่มีทางทำร้ายคนที่จะมาเป็นชายาของข้าหรอกนะ คามีล เจ้าก็รู้นิสัยของข้าดีนี่ นัยน์ตาดำขลับยังมิคลายกังวลอยู่ดีถึงแม้จะได้ยินประโยคเมื่อครู่ ใช่เพราะข้ารู้นิสัยของท่านดีน่ะสิ ชาเซนาน

เช่นนั้น ข้าก็คิดว่าองค์เหนือหัวคงจะมิทรงมีกิจอันใดจะเอ่ยถามอีกแล้ว กระหม่อมขอตัว เขาพูดตัดบทง่ายๆ ไม่ต้องรอคำอนุญาตก็ก้าวออกไปทันที ร่างสูงใหญ่สีหน้าเข้มขึ้นอีกครั้ง ใช่คนอย่างข้า ไม่ทำแค่ทำร้ายหรอกนะ เจ้าก็รู้ดีนี่ คามีลเจ้ารู้ดี

องค์ชาย ท่านทานอะไรหน่อยเถอะค่ะ เสียงหวานใสของนางกำนัลออดอ้อนให้คนตรงหน้าที่นั่งนิ่งอยู่เป็นเวลานานทานอะไรซะบ้างก่อนที่จะเป็นอะไรลงไป นี่ก็สามวันมาแล้วที่ท่านไม่พูดไม่จา เอาแต่เหม่อเหมือนคนที่ตกอยู่ในภวังค์

ได้โปรดเถิด เห็นแก่พวกข้าที่ยังไม่อยากโดนประหารหากท่าน ไม่ทันขาดคำเด็กหนุ่มก็ขยับมือขึ้นตักอาหาร ริมฝีปากบางยิ้มรับกับนางข้าหลวง

ไม่ต้องห่วงมากนักหรอกน่า พวกเจ้านี่ นั่นเป็นประโยคแรกที่พวกหล่อนได้ยินหลังจากร่วมเดินทางออกจากเมือนกันมา หน้าตาขององค์ชายซามิลราดูจะซีดเซียวลงมาก แต่พวกเธอก็สรุปอุทานกันไปเองว่าอาจจะมาจากการที่ต้องเดินทางไกล

สำรับอาหารถูกยกเก็บไปสักครู่หนึ่งแล้ว เด็กหนุ่มหันไปมองรอบกายชั่วครู่ก่อนดันตัวลุกขึ้นเดินออกไปด้านนอกเรียกความตื่นตะหนกให้แก่พวกนางในนั้นไม่น้อย

องค์ชาย! ท่านจะไปไหนกัน

ซามิลราหันมายิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก ข้าแค่จะออกไปเดินย่อยเท่านั้นเองนะอย่าทำตาโตแบบนั้นสิ ว่าแล้วก็หัวเราะเบาๆ กับสีหน้าของข้ารับใช้ที่ไม่ค่อยจะสู้ดีหนักเมื่อได้ยินคำตอบ

เถอะน่า ไม่เป็นไรหรอก ข้าอยู่ในนี้ทำนานแล้วนะน่าเบื่อจะตาย อีกอย่างตอนนี้มันก็มืดแล้วด้วยไม่มีอะไรหรอก ทหารอารักขารึก็มีกันออกจะเยอะแยะ

แต่

ไม่มีแต่ โอมาว เขาสั่งหันตัวเดินออกไปไม่ใยดีใดๆ กับพวกผู้หญิงที่เจ้าละหวั่นกันยกขบวนตามออกไป

ดวงดาวบนท้องนภาส่งแสงระยิบระยับกันเกลื่อนผืนฟ้า พระจันทร์ดวงโตสีนวลสะท้อนเข้ากับผิวหน้าที่อ่อนวัยของเขา แสงที่สาดส่องลงมาตกกระทบเข้ากับสันทรายยังเป็นเส้นทางการเดินที่ทอดยาวออกไปไกลแสนไกล

มันจะไปสุดยังที่ใดนะ เขาพูดกับตัวเองเบาๆ ไม่ให้ใครได้ยิน

ความเงียบเริ่มย่างกายเข้ามาหาเด็กหนุ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้ กว่าจะไหวตัว ซามิลราก็ไม่เห็นใครสักคนอยู่ข้างกาย ผืนทรายรอบๆ ค่อยๆ เปลี่ยนไป บรรยากาศที่หนาวเย็นอยู่แล้วกลับทวีความรุนแรงยิ่งขึ้นนี่มันอะไรกัน!

องค์ชายองค์ชายซามิลรา เสียงเรียกกระซิบเพียงแผ่วๆ ดังเข้าให้ได้ยินถึงโสตประสาท

ใครน่ะ! เจ้าเป็นใคร! เขาตะโกนดังมองไปรอบตัว เสียงนี่มาจากที่ใดกัน องค์ชาย..องค์ชายซามิลรา สิ้นเสียงนั้นภาพตรงหน้าของเด็กหนุ่มเริ่มขุ่นมัว จากไอหมองสีขาวจางๆ ก็ค่อยๆ รวมตัวกันเข้าเป็นรูปร่าง

ชายหนุ่มในชุดผ้าคลุมยาวจรดพื้นยืนเด่นอยู่ตรงหน้า กลางฝ่ามือเรียวนั้นปรากฏลูกแก้วใสสีฟ้าเข้มลอยอยู่

ท่านคือองค์ชายซามิลรา

เสียงที่เป็นเหมือนมนต์สะกดดังขึ้นชัดเจนกว่าเดิมเล็กน้อย ร่างเพรียวขมวดคิ้วจนแทบจะผูกเป็นปม นี่มันอะไรกัน!

ตอบข้า

ริมฝีปากเรียวเม้มเข้าหากันอย่างคนกำลังใช้ความคิด ใช่ข้าคือซามิลรา สิ้นคำบุคคลลึกลับนั้นก็ขยับมือเรียกให้เข้าไปหา ดั่งเป็นมนต์สะกดแห่งทะเลทรายเฮรอนนี้หรือไร ขาเรียวพลันก้าวเดินออกไปโดยเจ้าของไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ

มาสิไม่ต้องกลัว ข้าไม่ทำอะไรท่านหรอก นายแห่งข้า ร่างสูงกล่าวเชื้อเชิญไม่ต้องรอนานอีกเช่นกันเด็กหนุ่มก็เข้ามายืนนิ่งใกล้เขามากขึ้นหลังจบคำ

ท่านไม่จำเป็นต้องแปลกใจหรือรับรู้ว่าข้าคือใคร จงสนใจแต่สิ่งที่ข้ากำลังจะบอกท่านเป็นพอจำไว้ แม้จะยังไม่เข้าใจนักแต่เด็กหนุ่มก็ผงกศีรษะลงรับข้อตกลง

มือเรียวสวยกวาดยังลูกแก้วไปมา ภายในนั้นคล้ายกับมีภาพจางๆ ปรากฏ เด่นขึ้นเด่นขึ้นและเด่นขึ้น คามีล! ซามิลราขยับตัวถอยหลังด้วยความตกใจ ทำไมเขาถึงมาอยู่ในลูกแก้วนี่ได้

นี่คือคนที่ท่านรักสินะ นายข้า เสียงเย็นเอ่ยขึ้นอย่างคนที่ไม่ต้องการคำตอบ ภาพต่อไปปรากฏเด่นตามขึ้นมาทันทีลบบุคคลเดิมจนหายไปสิ้น แล้วนี่ก็จะคือคนที่จะครอบครองตัวท่านในอีกไม่นาน

นัยน์ตางามมองลงมาราวกับจะจดจำเอาไว้ทุกอณู นี่นะหรือ ชาเซนาน คนที่จะเป็นของตน หากแต่ก็มิอาจจะเห็นได้ชัดเนื่องจากไอหมอกที่วนเวียนอยู่รอบๆ ลูกแก้ว สีน้ำตาเข้มในแววตาที่หม่นลงเล็กน้อยไม่อาจจะรอดพ้นจากผู้มาเยือนที่ลึกลับได้

จงฟังข้าองค์ชายท่านผู้นี้จะเป็นคนที่ท่านสมควรจะรักอย่างแท้จริง จำไว้ให้ดี ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจงอย่าท้อถอยอย่าลืมว่าทุกอย่างต้องมีทางแก้ และข้าคนนี้ก็จะยังคงอยู่กับท่าน มือเรียวลูบเข้ากับผิวแก้มเนียนปลอบประโลม นี่เขาฝันไปหรือเปล่า เขาเห็นความอ่อนโยนมากๆ ในดวงตาสีดำขลับคู่นั้นมันช่างเหมือน เหมือนกับว่าเขาเคยเจอมาก่อน เคยเห็นเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน

เจ้าเป็นใครกัน

ท่านกำลังผิดสัญญานายข้า จำเอาไว้เป็นพอว่าจงอดทน องค์ชาย ซามิลราแล้วท่านจะเจอสิ่งที่ท่านตามหาจำคำข้าไว้จงอดทน สิ้นเสียงเยือกเย็นนั่นทุกอย่างก็ค่อยๆ เลือนลายหายไป ฝ่ามืออุ่นที่แนบแก้มเขาสลายลงกลายเป็นไอหมอกจางๆ

ทุกอย่าง ทุกอย่างกลับคืนสู่ปกติ เสียงนางข้าหลวงดังโหวกเหวกเรียกเขาให้รู้สึกตัว ซามิลราสะบัดหน้าให้หายมึนงงสักพักจึงจ้ำพรวดกลับเข้าไปในกระโจมของตนทิ้งให้พวกหล่อนตัวสาละวันกันเดินขบวนตามเข้าไป

องค์ชาย พระองค์แน่ใจนะเพคะว่าไม่ทรงเป็นอะไร

อาถ้าจะเป็นก็คงจะเป็นเพราะเจ้านั่นแหละโอมาวได้โปรดเถอะนะ.ให้ข้านอนเถิด เมื่อรอดวงตางามค่อยๆ ปิดสนิทลง ร่างท้วมของหญิงสาวจึงลุกขึ้นก้าวเดินออกไปทำธุระของตน

นัยน์ตาสวยลืมขึ้นมองทันที เมื่อครู่นี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะฝันมันจะต้องเป็นความฝันแน่ๆ นั่นคือสิ่งที่ร่างบางคิดก่อนจะค่อยๆ ม่อยหลับไปพร้อมกับแสงเทียนที่ดับวูบลง

เจ้าเป็นใครกัน

ท่านกำลังผิดสัญญานายข้า จำเอาไว้เป็นพอว่าจงอดทน องค์ชาย ซามิลราแล้วท่านจะเจอสิ่งที่ท่านตามหาจำคำข้าไว้จงอดทน

ooooooooooooooooooooo

ตอนที่ 3

ท้องพระโรงกว้างที่ทอดยาวขึ้นไปเป็นบัลลังก์เบาะนวมยกระดับขึ้นจากพื้นสำหรับสุลต่านผู้ยิ่งใหญ่ ร่างสูงในชุดเต็มยศนั่งทอดอารมณ์คล้ายจะเหม่อลอยรับฟังเหล่าเสนาที่กราบทูลเรื่องต่างๆ อีกไม่กี่วันขบวนรับเสด็จก็จะมาถึงแล้ว

ชายหนุ่มเครื่องแบบอัศวินกล่าวถวายความเคารพเรียกสติกลับคืนมาแก่ชาเซนาน นัยน์ตาคมตวัดมองยังปลายเสียง ริมฝีปากบางยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย

เจ้าองครักษ์ประจำตัวซามิลรา แกล้งหยอกถึงแม้จะรู้อยู่แก่ใจ ศีรษะเล็กผงกลงแทนคำตอบ พวกข้าจะมาทูลลากลับเมือง ประโยคที่เรียบง่ายแต่ได้ใจความ ชาเซนานขยับนั่งตัวตรงขึ้นกว่าเดิมทันที

เหตุใดเจ้าจึงรีบกลับเล่าท่านหัวหน้าองครักษ์ อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันอภิเษกสมรสของข้ากับองค์ชายของเจ้า ไม่คิดจะอยู่ดูหน่อยหรือกระไร เห็นแก่ข้า? เสียงทุ้มพูดแกมบังคับ

คามีลเม้มริมฝีปาก ที่เขามาที่นี่ก็เพื่อจะมาจัดการปัญหาต่างๆ ตามคำสั่งของสุลต่านตน เมื่อเสร็จกิจก็ไม่มีประโยชน์อันใดที่จะอยู่ต่อ แล้วนี่กลับจะมาบังคับเขาอีก ร้ายนักนะ ชาเซนาน

ถ้าท่านกล่าวเช่นนั้น พวกข้าก็คงมิอาจขัดได้ ขอตัว เขาก้มตัวแสดงความเคารพอีกคราแล้วหันหลังเดินจากไปพร้อมขบวนชายกำยำแต่ก็ต้องสะดุดเพราะเสียงเรียก

ช้าก่อนหัวหน้าองครักษ์ ข้าอยากจะแนะนำคนๆ นึงให้เจ้ารู้จักสักนิด ร่างสง่ากวักมือเรียกเป็นสัญญาณให้คนข้างกายก้าวออกมา เด็กหนุ่มหน้าตาสะอาดสะอ้าน รูปร่างสูงโปร่งในชุดข้ารับใช้ธรรมดาหากแต่กลับมีมีดสั้นเหน็บไว้ที่เอวเป็นปัญหาให้คามีลเคลือบแคลงใจใคร?

ชาเซนานลุกขึ้นยืนส่งผลให้ทุกคนในท้องพระโรงตาลีตาเหลือกนั่งคุกเข่ากันฉับพลัน ฝ่ามือแกร่งเอื้อมเข้าจับไหล่บางข้างตน แหงนใบหน้าคมเข้าประจันกับชายหนุ่มที่อยู่ในท่าเดียวกับทุกคนด้านล่าง

ทั้งหมดจงฟังนี่คือ ชาเรล หัวหน้าองครักษ์คนใหม่ของชายาข้า เสียงอื้ออึงดังไปทั่วพระราช หากเจ้าตัวที่ถูกพูดถึงเพียงแค่ชายตามองเหล่าเสนาผ่านๆ และก็สะดุดเข้ากับนัยน์ตาเข้มที่มองตนอยู่

ท่านคามีลหัวหน้าองครักษ์ไม่สิอดีตสินะ หากไม่เป็นการบังอาจเกินไป หลังจากจบการประชุมในวันนี้ ข้าอยากจะเชิญท่านสนทนาเป็นการส่วนตัวจะได้ไหม?

คามีลมองนิ่ง ผงกศีรษะแทนคำตอบเช่นเคย

เมื่อไม่มีเรื่องใดแล้ว ข้าก็ขอตัว เขาก้าวขายาวๆ ออกไปเมื่อได้รับอนุญาต เสียงดังระงมไปทั่วท้องพระโรงยังมิหยุดง่ายๆ ชาเรลงั้นรึท่านสุลต่านทรงคิดจะทำการใดกันแน่นะ

อุทยานหลวงสีเขียวขจีจากมวลหมูพฤกษา น้ำตกจำลองที่จัดสรรขึ้นเสริมตั้งเด่นสง่าอยู่ตรงกลาง กลิ่นหอมชวนหมู่ภูสมรให้ย่างกลายเข้าเด็ดดอมชวนชมกลิ่นน้ำหวาน เขามองออกไปรอบๆ อย่างหลงใหล ที่นี่ดูกี่ครั้งก็ยังคงความงดงามไว้มิเสื่อมคลาย

เสียงกรอบแกรบของใบไม้จากการเหยียบย่างของร่างบางเรียกให้ชายหนุ่มหันกลับไปมอง

ท่านชาเรล เขาเรียกชื่อตามมารยาท เด็กหนุ่มหน้าใสที่ดูอย่างไรก็วัยไม่น่าจะเกิน 17 ยิ้มรับ

ไม่จำเป็นต้องมี ท่าน หรอก ยังไงซะเราก็อยู่ในตำแหน่งเดียวกัน คามีลเงียบไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาผายมือเชิญคนข้างๆ ให้ออกเดินนำ

ที่ข้าอยากจะพบท่านน่ะนะ คามีลข้าเรียกงี้นะ รอจนเจ้าของชื่ออนุญาตจึงพูดต่อ ท่านอาจจะกังวลว่าองค์ชายที่ตนเฝ้าทะนุถนอมมาแต่เด็กจะเป็นอันตรายไปเพราะมีหัวหน้าองครักษ์อย่างข้าที่เพิ่งจะอายุ 16 ไม่กี่เดือน ข้าพูดถูกหรือไม่?

ชายหนุ่มไม่ตอบอีกครั้ง เอาเถอะ ข้าถือว่าใช่แล้วกัน ดังนั้นสิ่งที่ข้าพูดต่อไปนี้ท่านอาจจะว่าข้าหลงตัวเองหรืออย่างไร ข้าไม่เถียงเพราะถ้าข้าไม่พอมีฝีมืออยู่บ้างก็คงจะมิบังอาจจะรับหน้าที่นี้แน่ หากแต่ในเรื่องของประสบการณ์แล้วข้ายังอ่อนนักเพียงเพราะข้ายังเป็นเด็ก เหล่ตาคู่สวยมองปฏิกิริยาคนข้างๆ

ดังนั้นเมื่อได้รับคำสั่งมา ข้าก็ลองๆ คิดดูแล้วก็อยากจะมีคนมาคอยให้คำปรึกษาที่มีประสบการณ์

สิ่งที่ท่านพยายามจะพูดทั้งหมดนั่นก็คือจะให้ข้าช่วยงั้นสิ?

ร่างโปร่งหันไปมองตาพราวระยับ ใช่ท่านก็รู้ดี และคงจะรู้ด้วยว่าไม่อาจจะปฏิเสธข้าคนนี้ได้ ชายหนุ่มถอยหายใจเฮือก นี่คือ หนึ่งในแผนของท่านสินะ ชาเซนาน

แล้วถ้าข้าบอกว่า ไม่ ละ

มันจะไม่มีคำนั้น ท่านหัวหน้าองครักษ์

เวลาผ่านไปนานกว่าที่เขาจะตัดสินใจตกลง เอาเถอะยอมทำเป็นหมากในตานี้สักหน่อยจะเป็นไรไป ทั้งคู่เดินสนทนาเรื่อยเปื่อยกันไปสักพัก ชาเรลก็ขอตัวเพราะมีธุระอื่นต่อ ซึ่งก็มีอยู่เพียงอย่างเดียว รายงายต่อองค์เหนือหัว

คามีลที่ข้าเป็นองครักษ์ประจำตัวของท่านซามิลราน่ะเพราะข้าอยากจะเป็นแล้วข้าก็สัญญาด้วยว่าจะดูแลให้ดีที่สุด ท่านไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ จะไม่มีใครสามารถทำอะไรได้แม้แต่คนที่ท่านกำลังคิด

ชายหนุ่มนึกถึงหนึ่งในประโยคที่เขาพูดอยู่กับร่างที่ค่อยๆ เดินหายไปจนลับตาแม้แต่คนที่ข้ากำลังคิดงั้นเหรอ ไม่ท่านไม่มีอำนาจขนาดนั้นหรอกนะ ชาเรล

หนึ่งอาทิตย์ถัดไป

เสียงหัวใจที่เต้นระส่ำแทบจะดังออกมานอกอกของเด็กหนุ่ม เขารู้สึกได้ดีถึงความรู้สึกของตัวเองในขณะนี้ กลัว? ตื่นเต้น? หรือหวาดระแวง? ไม่เขาที่เคยปฏิญาณเอาไว้ว่าจะทิ้งหัวใจและความรู้สึกต่างๆ ไว้กลับมาเป็นคนเดิมได้อย่างนี้เพราะอะไรกัน รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นอาจจะเป็นเพราะเหตุการณ์อันแสนจะประหลาดเมื่อตอนนั้นก็ได้

องค์ชายเพคะ..อีกไม่นานก็จะถึงประตูเมืองแล้วนะเพคะ ขอทรงคลุมเฮราดด้วย ผ้าเฮราดที่พูดถึงนี่ก็คือผ้าคลุมหน้าที่ใช้เฉพาะผู้สูงศักดิ์สำหรับนครแห่งทะเลทรายเฮรอนนี้เท่านั้น

ไม่มีคำตอบใดๆ นอกจากปฏิบัติตาม อีกไม่กี่ชั่วยามต่อไปนี้แล้วสินะที่เขาจะได้พบ พบคนที่จะเป็นสวามีของตน จะพอเป็นไปได้มั้ยนะถ้าดวงใจดวงนี้จะมีรักอีกครั้ง มันจะพอมีที่ว่างในหัวใจสักเสี้ยวนึงไหมนะ

ยิ่งเข้าใกล้มากเท่าไหร่อมันราก็ยิ่งทวีความตื่นเต้นมากขึ้นเท่านั้น เสียงผู้คนโห่ร้องสรรเสริญยินดีดังระงงกึกก้องไปทั่วกำแพงหินที่ตั้งไว้โอบล้อมรอบเสมือนกับประตูเมือง ประชาชนของเชเฮราชาดนั้นนับว่ายิ่งใหญ่แล้วยังดูเล็กไปด้วยซ้ำเมื่อมาเจอเข้ากับจำนวนพลเมืองที่มากมายมหาศาล

งามเหลือเกิน เสียงทั้งหมดแทบจะกลืนเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเมื่อเด็กหนุ่มค่อยๆ โผล่หน้าออกไปมองจากบังลังค์ที่ปกคลุมไปด้วยผ้าม่านสีขาวบริสุทธิ์

พวกประชาชนดีใจมากเลยนะคะที่ท่านมาเป็นชายา ดูพวกเขาตื่นเต้นกันมากทีเดียว โอมาวมองยิ้มๆ

งั้นรึ เสียงใสตอบแบบไม่ค่อยใส่ใจนัก เมื่อขบวนมาหยุดลงที่หน้าพระราชวัง เหล่าทหารผู้กล้าต่างรอถวายความเคารพตั้งเรียงแถวกันอยู่ภายนอก นัยน์ตางามมองลอดผ่านผืนผ้าออกไปแล้วถอนหายใจ กวาดสายตาขึ้นมองดูความยิ่งใหญ่ของราชวังสมแล้วจริงๆ กับสมญานครที่ยิ่งใหญ่ว่าจักรแห่งเฮรอน

เชิญเพคะ ฝ่ามือเรียวของ 1 ในนางข้าหลวงผายออกรับเด็กหนุ่มให้ลงจากบัลลังก์ได้อย่างสะดวก

ท่านซามิลรา องค์สุลต่านทรงมองพระองค์อยู่เพคะ โอมาวกระซิบ ซามิลราแหงนหน้าขึ้นไปยังมุขที่สร้างยื่นออกมา ร่างสูงของคนๆ หนึ่งยืนอยู่ที่นั่นพร้อมเหล่าข้าราชบริพาร คล้ายกับความฝัน คล้ายดั่งมนต์สะกด คล้ายเวลาจะหยุดอยู่กับที่เมื่อสายตาของคนทั้งคู่ประสานกันนี่เขาฝันไปหรือไร

องค์สุลต่าน เสียงเรียกที่ปลุกภวังค์ของเด็กหนุ่มให้รู้สึกตัว คนทั้งหมดในที่นั้นต่างมอบลงกราบแนบศีรษะกับพื้นหมายความว่าท่านผู้นี้คือ!

ดวงตางามกระพริบปรับภาพที่มองเห็นให้เป็นปกติสักสองสามที ที่นี่มัน?ใบหน้าของชายหนุ่มเมื่อครู่แทรกขึ้นในสมองปรากฏเป็นภาพแก่สายตา ร่างเพรียวขยับลุกพรวดขึ้นทันที

อะ! องค์ชายโอ ขอบคุณอัลล่าห์ ท่านทรงปลอดภัยไม่เจ็บไม่ไข้อันใดนะเพคะ? โอมาวนางกำนัลร่างท้วมพูดทั้งน้ำตาขณะแตะไหล่เนียน

โอมาวนี่ข้า มือเล็กกุมขมับมึนงง อะไรกันก็เขาจำได้ว่าเมื่อครู่

ท่านสลบไปเพคะ ต่อหน้าท่านสุลต่าน พระองค์ทรงเข้าไปประคองร่างท่านแนบกับอกแทบไม่ทันเชียวนะเพคะ แหมทำเอาพวกข้านี่หน้าแดงไปตามๆ กัน ไม่ต้องพูดถึงหน้าแดงหรอก ทันทีที่ได้ยินผิวหน้าเนียนก็เริ่มรู้สึกถึงความร้อนขึ้นแล้วสลบ! เขาเนี่ยนะ?

หมอหลวงมาตรวจอาการท่านแล้ววินิจฉัยออกมาว่าทรงเหน็จเหนื่อยจากการเดินทางมานานร่างกายก็เลยอ่อนเพลียพาลจะเป็นลมเอา ทีหลังอย่าได้ทำแบบนี้นะเพคะ รู้ไหมว่าตอนที่ท่านสลบไปพวกข้านี่เกือบจะเอาชีวิตไม่รอด

เอาชีวิตไม่รอด?

แหม นางหัวเราะคิกคักกับเหล่าสตรีที่อยู่ภายในห้องสักครู่ก่อนจะพูดต่อ ท่านชาเซนานนี่หน้าเครียดพาลจะประหารพวกกระหม่อมว่าดูแลไม่ดีน่ะสิเพคะ

ได้ฟังประโยคนี้เข้าใบหน้าสวยก็มีสีชมพูระเรื่อออกมาจนเห็นได้อย่างชัดเจน ..พูดบ้าๆ น่ะ ห่วงเนี่ยนะ กลับคนที่เพิ่งจะพบกันอย่างข้าเนี่ยนะ

แหมๆ ดูพระพักตร์ท่านสิ แดงยิ่งกว่าลูกตำลึงสุกซะอีก ทำไมล่ะเพคะท่านที่จะเป็นถึงชายาในอนาคตอันสั้นรวมทั้งยังทรงมีสิริโฉมที่งดงามปานนี้มีหรือองค์สุลต่านจะไม่ทรงรัก

รักงั้นหรือ? คนอย่างข้าจะมีคนมารักงั้นรึ ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงชาเซนานข้าคงจะมีความสุขไม่น้อยกลับการตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิต ความฝันอันแสนหวานที่เขาเคยวาดไว้กับคามีล บางทีนะบางที เขาอาจจะร่วมสร้างมันขึ้นมาพร้อมกับชาเซนานก็เป็นได้

เด็กหนุ่มยิ้มรับการสนทนาที่ดำเนินต่อไปอย่างอารมณ์ดี โดยลืมที่จะนึกถึงเหตุการณ์ประหลาดและคำพูดที่ชายลึกลับนั้นได้เอ่ยไว้โดยสิ้น

ในความเป็นจริงที่แสนโหดร้าย สุลต่านชาเซนานจะทรงรักซามิลราพระชายาของตนจริงๆ งั้นหรือ? แล้วซามิลราที่กำลังจะลืมคามีลไปโดยไม่รู้ตัวเมื่อมีใครคนนึงเข้ามาแทนที่จะมีความสุขอย่างที่เขาคิดไว้หรือ แล้วตัวตนที่แท้จริงของชาเรลนั้นคือใคร คงจะมีแต่เวลาเท่านั้นที่จะเป็นเครื่องพิสูจน์ความจริงทุกๆ อย่าง

ตอนที่ 4

ท่านซามิลราเดินทางมาถึงแล้ว นั่นเป็นสิ่งเดียวที่เขารู้ตอนนี้ อะไรจะเกิดขึ้นนะถ้าท่านรู้ว่าหัวหน้าองครักษ์คนใหม่เป็นใครและข้าคนนี้นั้นเป็นใคร

ท่านคามีล ชาเรลเอ่ยเรียกชื่อเมื่อเห็นชายหนุ่มยืนเหม่อนิ่งอยู่ ทำไมเมื่อกี้นี้เขาเหมือนกับ

เห็นความเศร้าลึกอยู่ในแววตาครู่นี้นะ คงจะคิดไปเองน่า

อ่าแบบว่า เอ่อข้าจะมาชวนท่านไปเฝ้าท่านซามิลราน่ะ ชาเรลรีบหาเหตุผลแก้เก้อแทบไม่ทันเมื่ออีกฝ่ายหันมามองเชิงถาม

ร่างสูงแสดงใบหน้าอย่างคนกำลังสงสัยอะไรบางอย่าง ดูท่าท่านคงจะยังไม่ทราบกระมังว่าองค์เหนือหัวซามิลราตอนนี้พักพิงอยู่ ณ ที่ใด

คิ้วเรียวขมวดเข้าแทนคำตอบ ที่ใดงั้นเหรอ?

ภายในเขตต้องห้ามแห่งราชฐาน สิ่งหมายถึงว่าจะมิมีบุรุษเพศใดจะสามารถกล้ำกลายนอกเสียจากองค์เฮรอน

ตำหนักในงั้นรึ ชาเรลเกาหัวแกรกๆ ไปมา เออสินะ นี่เขามึนชั่วขณะเหลือไงที่ๆ สุลตาน่าจะประทับอยู่ก็มีเพียงแห่งเดียวนี่หว่ายังมีหน้าไปชวนเค้าอีก

ริมฝีปากเรียวส่งยิ้มเอ็นดูในท่าทาง นี่นะหรือคนที่จะมาเป็นองครักษ์ดูไม่ออกเอาซะเลย

อะไรมองหน้าหาเรื่องข้าอีกแล้วนะ เอามือท้าวสะเอวปั้นท่าทางไม่พอใจ

ห๋า? เออ..เอ้อ..เปล่าข้าเพียงแต่คิดว่าท่านนี่ช่างแสนงอนไม่เหมาะกับตำแหน่งเท่านั้นเอง เหมือนประโยคนี้จะตีแสกหน้าคนฟังเข้าอย่างจัง เด็กหนุ่มคาเขียวปัดส่งสายตาอาฆาตเข้าหาทันใด ท่านคา..

ชาเรล เสียงทุ้มที่ดังจากด้านหลังเรียกให้คนทั้งสองหันกลับไปมองชายหนุ่มในชุดสบายๆ เดินเข้ามาใกล้พวกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ท่านจายาส ทั่งคู่ย่อเข่าลงแสดงความเคารพ

อะไรกัน ดูพวกเจ้าสิ คืนนี้จะมีการต้อนรับองค์ชายจากแดนไกลแท้ๆ ทำไมไม่ไปเตรียมตัวได้แล้วนะเดี๋ยวก็สายเสียเปล่าๆ จายาสเอ่ย อีกไม่กี่ชั่วยามก็จะถึงเวลางานแล้วแท้ๆ ยังจะมาเดินลอยหน้าลอยตาอยู่ได้เจ้าพวกนี้นี่

ท่านหมายถึงงานเลี้ยงต้อนรับ? ชาเรลถามขณะลุกขึ้นยืน

ใช่

ทั้งๆ ที่ท่านสุลต่านไม่อยู่เนี่ยนะ

?ใครบอกเจ้าว่าพระองค์ไม่อยู่

อ้าวก็เห็นเจ้าพวกบ้านั่นบอกว่าพระองค์ไปว่าราชการที่ชายแดนอีก 2-3 วันจะกลับ

ใช่ไปราชการชายแดนน่ะถูก แต่พอทรงรู้ว่าท่านซามิลราจะมาในวันนี้ก็รีบกลับมาชนิดเส้นยาแดงผ่าแปดเลยล่ะ หัวเราะขำไม่ทันสังเกตเห็นใบหน้าเนียน

รีบกลับ? ท่านสุลต่านน่ะนะ อย่าบอกนะว่าเพื่อท่านซามิลรา ไม่อยากจะเชื่อ การสนทนาโต้เถียงกันไปมาระหว่างชาเรลและจายาสดำเนินไปโดยดูเหมือนว่าจะลืมชายหนุ่มข้างๆ ไปอย่างสิ้นเชิง ชาเซนานท่านคิดจะทำการใดกันแน่นะ ข้าเดาไม่ออกเลยจริงๆ

ท้องพระโรงใหญ่แห่งเดิมที่ใช้ประชุมกิจต่างๆ ของทุกวันหากในค่ำคืนนี้กลับถูกประดับไปด้วยหมู่เหล่าดอกไม้ ผ้าม่านหลากสี ใจกลางที่พื้นที่ว่างโรยด้วยกลีบดอกกุกลาบสีแดงสด บังลังค์เบาะนวมหนาที่ทอดยาวขึ้นไปก็ตกแต่งให้ดูหรูหราต่างออกไปจากเดิม

เหล่าขุนนางต่างมานั่งประจำกันที่ด้านข้างของสระน้ำเกือบจะเต็มเหล่า เสียงหัวเราะเฮฮาดังขึ้นไม่ขาดสาย เหล่านางรำมากมายต่างออกมาอวดวาดลีลากันในชุดที่แสนจะยั่วยวน

ท่านสุลต่านเสด็จแล้ว เสียงแตรเป่าพร้อมเสียงประกาศก้อง

องค์จักรแห่งเฮรอน ทั้งหมดในห้องโถงโค้งศีรษะลงจรดพื้นรอจนกว่าร่างสง่านั้นจะก้าวผ่านพ้น

สัญลักษณ์การขยับมือขึ้นเป็นการบอกให้ทุกคนกลับเข้ามาอยู่ในท่าปกติ ชาเซนานเสมององครักษ์หนุ่มทั้งสองชั่วครู่แล้วจึงกวักนิ้วเรียกทาสสาวเข้ามากระซิบกระซาบบางอย่าง หล่อนโค้งให้ก่อนจะเดินจากออกไปเงียบๆ

ท่านสุลต่าน องค์ชายซามิลราได้ทางมาถึงหน้าประตูแล้ว จายาสเดินเข้ามาบอกเบาๆ ข้างใบหู สีหน้าเข้มเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นก่อนจะปรับเปลี่ยนให้เป็นปกติ เรียกเข้ามา ขุนนางหนุ่มโค้งให้แสดงความเคารพตามมารยาทแล้วจึงเอี้ยวตัวออกไป

ใกล้แล้วสินะ ทั้งคามีลและชาเรลที่ยืนอยู่เคียงข้างกันมีอาการตื่นเต้นจนเห็นได้หากแต่คนละสถานภาพ ชาเรลนั้นตื่นเต้นเพราะจะได้เห็นเจ้านายของตน ส่วนคามีลนั้นตื่นเต้นเพราะเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไป

ทั้งหมดโปรดสงบเชิญเสด็จ จายาสผายมือออกให้ร่างบางในชุดประจำชาติสีเขียวอ่อนก้าวนำ

ใบหน้าสวยที่ถูกปกปิดไว้ด้วยผ้าคลุม เส้นผมสีดำดุจใยไหม ผิวสีน้ำผึ้งนวลที่เห็นได้จากชายผ้าที่แหวกขึ้นบางส่วนช่างดูเนียนเรียบน่าสัมผัส แค่นี้ก็สามารถจะสะกดทุกคนให้อยู่ในภวังค์ได้ทันทีที่ร่างตรงหน้าก้าวเข้ามา แม้นจะไม่สามารถเห็นใบหน้าที่แท้จริงได้ชัดเจนแต่พวกเขาก็รู้ รู้ว่าองค์สุลตาน่าของตนนั้นงดงามยิ่ง!

ชาเซนานมองค้างจนกระทั่งซามิลรานั้นมาหยุดนั่งลงข้างๆ ตน ไม่นึกเลยว่าชายาของเขาจะงดงามสมกับคำล่ำลือได้ถึงขนาดนี้ ไม่สิไม่ ยิ่งกว่าเสียอีก ถึงแม้ว่าเมื่อตอนกลางวันนั้นเขาจะเคยเจอมาแล้วแต่ครานั้นเขาเห็นแค่นัยน์ตาที่โผล่พ้นออกมาไม่เหมือนกับตอนนี้ที่เป็นเพียงแค่เฮราดสีฟ้าอ่อนจางๆ

ท่านชาเซนาน? เสียงใสเอ่ยเรียกเบาๆ เมื่อเห็นว่าเจ้าของชื่อยังคงจ้องตนอยู่ ชายหนุ่มสะดุ้งเฮือกหันควับกลับมามองเหล่าเสนาตนที่นั่งยิ้มหยาดเยิ้มกับผลงานในการเลือกคนที่จะขึ้นมาชายาของตน

แหมองค์สุลต่าน ท่านซามิลรางดงามขนาดนั้นเชียวหรือพระองค์ หนึ่งในนั้นตะโกนแซวอย่างไม่เกรงอาญา เสียงหัวเราะคิกคักดังลอดให้ได้ยินถึงใบหูเล็ก ผิวหน้าเนียนแดงผะผ่าวขึ้นมาทันที

ท่านกล่าวเกินไปแล้ว ซามิลราพูดแก้เขินหันไปขอความเห็นกับชาเซนานที่จ้องมองมายังตนอยู่แล้ว

ไม่เค้าพูดถูกแล้ว เจ้าช่างงามนัก งามซะจนข้า ซามิราแทบจะมุดดินหนีเมื่อได้ยินคำพูดนี้จากชายหนุ่มแต่ก็ไม่กล้าเพราะนัยน์ตาคมที่ตรึงไว้

อะแฮ่ม! จายาสกระแอมเพราะดูท่าว่าสุลต่านและพระชายาในอนาคตจะอยู่กันแค่ในโลกส่วนตัวซะแล้ว

ท่านสุลต่านข้ารู้ว่าท่านกำลังตะลึงแต่อย่างน้อยช่วยเปิดงานก่อนแล้วค่อยมองต่อจะได้ไหม ซามิลราหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกขึ้นอีกเท่าตัวรีบสะบัดหน้าควับไปอีกด้านไม่กล้าจะสบตา ชาเซนานมองอาการนั้นยิ้มๆ ก่อนจะเปิดงานและร่วมสังสรรค์ไปพร้อมๆ กับเหล่าเสนา

เหล้ายาปลาปิ้งมากมายยังคงยกขึ้นมาไม่ขาดตอน บรรดานักแสดงต่างออกมาวาดลีลาโชว์เรียกความบันเทิงทั้งการพ่นไฟ การระบำยักย้ายส่ายสะโพกไปมาตามจังหวะดนตรี

เสียงปรบมือดังขึ้นให้ทุกอย่างหยุดลงเมื่อเห็นว่าถึงเวลาที่เหมาะสม ทุกคนหันไปมองต้นเหตุเป็นจุดเดียว ชาเซนานหันไปมองหน้าร่างเพรียวที่สบตากับตนอยู่

ข้าอยากจะแนะนำคนๆ นึงให้เจ้าและทุกๆ คนในที่นี้ได้รู้จักกันน่ะ เขาเอ่ยเฉลยความ เด็กหนุ่มรับคำอย่างสงสัย

มือแกร่งกวักเรียกให้บุคคลทั้งสองก้าวออกมา นัยน์ตางามเบิกกว้าง คามีล! ทำไมทำไมถึงยังอยู่ที่นี่! อาการทุกอย่างไม่สามารถพ้นไปจากสายตาของชาเซนาน หากเขาทำเหมือนกับว่ามองไม่เห็นอะไร

ชาเรล ร่างโปร่งก้าวออกมาก้าวนึงพร้อมโค้งถวายความเคารพ

ซามิลรานั่นคือหัวหน้าองครักษ์คนใหม่ของเจ้า

แล้ว กระแสเสียงเริ่มจะสั่นพร่า ชี้นิ้วเรียวเล็กไปยังชายหนุ่มข้างๆ อีกคน คามีลก้าวออกมาด้วยกิริยาเดียวกับชาเรล ข้ามาเป็นที่ปรึกษา พระองค์

ซามิลราหันควับไปมองชาเซนาน ที่ปรึกษา!?

ใช่ที่ปรึกษา เจ้ามีปัญหาใดข้องใจอย่างนั้นหรือ? ศีรษะเล็กสั่นปฏิเสธ ฝ่ามือแกร่งจึงปัดออกให้คนทั้งคู่กลับเข้าที่เช่นเดิม

เป็นอะไรไปซามิลราสีหน้าเจ้าดูไม่ดีเลยนะ เสียงทุ้มทอดกระแสห่วงใยเอื้อมมือเข้าจะโอบไหล่บาง

ปละเปล่าพระองค์..ไม่มีไม่มีอะไรข้าเพียงแต่เพลียนิดหน่อยเท่านั้น เคลื่อนตัวหลบลำแขนแกร่งก่อนขยับมือเข้ากุมเสื้อที่อก

งั้นรึ จริงสินะเจ้าเดินทางมาเหนื่อย ข้านี่แย่จริงๆ บังคับให้เจ้ามางานเลี้ยงนี่ได้อีก

ไม่ไม่จริงพระองค์ งานเลี้ยงนี่สนุกมาก ข้าเพียงแต่เหนื่อยอยากพักผ่อน หากทรงจะกรุณา.. ใช่ท่านชาเซนานไม่รู้เรื่องอะไรด้วย เขาจะมาทำความกังวลให้แก่ท่านไม่ได้

ตามใจเจ้าเถอะนะแล้วพรุ่งนี้ข้าจะไปเยี่ยม ร่างสูงดึงมือเด็กหนุ่มอีกข้างเข้ามาจุมพิตแต่เพียงสัมผัสแค่ผิวเผินซามิลราก็ชักกลับด้วยใบหน้าแดงก่ำอีกรอบ

ขะข้าขอตัว ลุกขึ้นก้าวออกไปยังทางออกด้านข้างพร้อมเหล่าข้าทาสนางกำนัล กุมมือข้างนั้นไว้แน่น เพียงแค่แผ่วเบาเขายังร้อนผ่าวได้ขนาดนี้.ชาเซนาน ท่านร่ายมนต์วิเศษอันใดทิ้งไว้กันนะ

เมื่อซามิลราลุกขึ้นจากไป ชายหนุ่มที่มองส่งจนลับตาก็หันกลับมายกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม เขย่ามองน้ำสีอำพันที่กระเพื่อมไปมาด้วยสีหน้าเย็นชา

ooooooooooooooooooooo

Comment

Comment:

Tweet


Our agency has been in the market for quite a long time, so if you are looking where to obtain good quality Business Essay, merely come to us.
#4 by Abortion Essay (31.184.238.73) At 2013-09-25 19:29,
I have been strived to complete my essay paper by my own until my brother said me to buy high quality custom essays supreme-essay.com. I have to claim that it really works!
#3 by write academic paper (31.184.238.73) At 2013-09-22 19:47,
Owing to the hectic style of living youngsters prefer to order essay than produce their writing tasks by themselves. <a href="http://best-writing-service.com/preferred-writer.html">Click here</a> and I assure that you will be offered professional essay service.
#2 by MYRALarson (103.7.57.18|91.201.64.16) At 2012-10-07 03:54,
ซามิลราน่ารักน่าทะนุถนอมขนาดนี้ ชาเซนานจะทำร้ายลงเหรอ ไม่น้า ><
#1 by wanderer (125.26.156.62) At 2007-12-09 13:45,